Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

Adele beleeft droomconcert

In een tijd waarin het bij popsterren meer om uiterlijk vertoon en excentriek gedrag lijkt te gaan dan om de liedjes, meer om de vorm dan de inhoud, is zangeres Adele een hartverwarmende uitzondering. Geen poespas bij de Engelse Adele Adkins, die al op 23-jarige leeftijd ’s werelds meest gevierde en best verkopende blanke soulzangeres is.

 

Binnen enkele jaren is Adele, die op haar negentiende al een jongere versie was van Dusty Springfield in het lijf van een doorleefde souldiva, een gerijpte zangeres geworden. Alles draait bij haar om de muziek, zoals blijkt uit de registratie van het concert in The Royal Albert Hall in Londen, najaar 2011.

In een interview vertelde ze dat haar op school werd verteld dat je moest werken, werken en werken om je doel te bereiken. ,,Ik prijs me gelukkig dat ik geluisterd heb naar mijn moeder die me het tegenovergestelde voorhield: doe wat je het liefste doet en dromen komen uit.” Een van die dromen was ooit in The Royal Albert Hall optreden – wat Carré is bij ons, is The Royal Albert Hall in Engeland.

Bij Adele hoef je geen spectaculaire of gelikte show te verwachten à la Madonna of Lady Gaga. Zij heeft geen kunstgrepen nodig om door een breed publiek omarmd te worden. Ze staat of zit op een kruk op het podium en zingt haar liedjes. Meer heeft ze ook niet nodig. Adele is een authentiek talent, met een bijzondere, meteen herkenbare stem, even doorleefd als soepel, en gave liedjes. Haar teksten, zeker van haar laatste album dat wereldwijd een onvoorstelbaar succes was, getuigen van een groot liefdesverdriet, ingegeven door hartzeer om een verbroken relatie. Geen al te grootse teksten, maar Adele brengt ze zo hartverscheurend, dat je elke frase in haar vertolking blind gelooft.

In The Royal Albert Hall zingt ze haar nummers klokgaaf, met hier en daar een aangenaam rafeltje. Minder gepolijst, maar indringender, robuuster en ontroerender dan op de plaat. Kort na dit concert begonnen overigens de problemen met haar stembanden, die inmiddels allang weer zijn verholpen. Ze blaast handkusjes naar het publiek, groet bekenden en keuvelt er lustig op los, maakt geen geheim van haar eenvoudige afkomst, nu en dan vergezeld door een hartgrondige vloek.

Anders dan op gestileerde persfoto’s die haar strijd tegen de overtollige kilo’s verbloemen, durft ze hier zichzelf te laten zien. Ze geniet zichtbaar van het optreden en de hartverwarmende manier waarop het thuispubliek zijn popheldin bejegent.

Ze heeft zelfspot en zet met haar band (van Paul Dugdale) en een keur aan warme strijkers de beroemde Londense muziektempel met schijnbaar achteloos gemak naar haar hand. Ze heeft ‘zeldzaam veel last’ van plankenkoorts en dat is alleen maar erger geworden, maar in The Royal Albert Hall weet ze dat goed te verhullen. Het blijft frapperen dat zij een paar jaar geleden niet méér voor zichzelf weggelegd zag dan een dienende rol achter de schermen.

Puur en onopgesmukt weet Adele op dit muziekfeest de harten van haar toehoorders te treffen. Ze zingt het inmiddels overbekende repertoire van haar bestselleralbums ’19’ en ’21’, waaronder ‘Turning tables’, het virtuoze ‘Set fire to the rain’ en als uitsmijter, als een sneeuwbui van goudkleurige confetti naar beneden dwarrelt, ‘Rolling in the deep’. Nu en dan raakt ze geëmotioneerd. Tijdens het zingen van ‘Someone like you’, de ballade over een vrouw die zich lijkt te berusten in het afscheid én zichzelf hervindt, glinsteren de tranen in haar ogen.

 

Februari, 2012

UA-37394075-1