Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

‘Aldus Libelle’: ‘De lezeressen, dat zijn wij’

Libelle is behalve een tijdschrift een merk, een instituut dat voor een bepaald levensgevoel staat. ,,Iedereen kent Libelle. Het is net hagelslag”, zegt een medewerkster van het weekblad in de documentaire ‘Aldus Libelle’, uitgezonden in de reeks Teledoc bij de VPRO. ,,Als je het niet zelf hebt gegeten, ken je wel iemand anders.”

Juul Bovenberg keek een jaar lang mee op de redactie van Libelle om het succes van dit invloedrijke vrouwenweekblad te achterhalen. De film volgt de vrouwen die de inhoud van het 78-jarige blad bepalen, onder meer tijdens het samenstellen van de belangrijkste edities van het jaar, waaronder het kerstnummer.

Wekelijks zegt het tijdschrift (oplage 450.000) 2,7 miljoen lezers te bereiken, van wie 700.000 mannen. Het is ’s lands grootste weekblad, groter dan het bijna even oude zusterblad Margriet. Libelle komt niet alleen naar haar lezers toe, de lezeressen komen ook naar Libelle, zoals in de film is te zien.

De Libelle Zomerweek groeide uit tot een jaarlijks evenement in Almere met meer dan 80.000 bezoekers. En in het Libelle Nieuwscafé ontvangen de redactrices politieke kopstukken, zoals – in de film – Mark Rutte en Geert Wilders die zich tussen deze grote groep potentiële kiezers graag laten fêteren. En de lezeressen blijken maar al graag met hun idolen op de foto te gaan.

Zelf houdt Libelle zich verre van (politieke) voorkeuren, zoals hoofdredacteur Franska Stuy benadrukt:

,,Wij proppen er niet zoals andere media heel sterk een eigen mening in. En als je Wilders uitnodigt, ben jij toch nog niet van de PVV?”

In de documentaire zien we de redactie dubben over serieuze en luchtige onderwerpen, over mooie kleren, vakanties en lekker eten (maar het moet allemaal wel betaalbaar zijn). Bekende Nederlanders komen alleen aan bod als ze ‘een verhaal’ hebben. We zien hoe foto- en modereportages tot stand komen, waarbij de modellen wel mooi maar niet té mooi en niet té sexy mogen zijn, en zeker niet te mager.

De camera zit bovenop Stuy en haar redacteuren tijdens vergaderingen, brainstorms en evaluaties. Stuy laat haar medewerkers vanuit hun eigen perspectief denken onder het motto ‘de lezeressen, dat zijn wij’, want dé Libelle-lezer bestaat volgens haar niet.

Redacteur en columniste Femke Sterken is daarin nog het meest uitgesproken.

,,Libelle is een beetje hoe het leven zou moeten zijn”, zegt ze. ,,Het leven is soms nogal kut, maar als je Libelle gelezen hebt, denk je, nou, het komt allemaal wel weer goed.”

Zij is een van de redactrices die al vertrouwd met ‘de Libelle’ waren voordat ze zelf bij het tijdschrift gingen werken. ,,De Libelle hoorde bij ons gezin als de kat. Nog meer dan dat eigenlijk, want de katten gingen dood. En Libelle bleef.”

De sfeer van de documentaire is als het tijdschrift zelf. Er valt geen onvertogen woord in dit gesloten vrouwenbolwerk, al is het jammer dat niet wordt ingegaan op de vraag waarom er op de redactie ‘nul’ mannen werken.

De film is overigens niet alleen een portret van Libelle. Het is terloops ook een portret van Franska Stuy geworden, die in 2009 werd uitgeroepen tot hoofdredacteur van het jaar en het tijdschrift al ruim dertien jaar leidt. Op de redactie zet ze stoïcijns de puntjes op de i en bewaakt het merk.

Onwillekeurig dringt zich daarbij het beeld op van de strenge Anna Wintour, de gevreesde hoofdredactrice van de Amerikaanse Vogue, zij het dat Stuy wat losser met haar redacteuren omgaat. Ze zegt zelf dat ze een ‘goed gevoel’ moet hebben bij de mensen met wie ze werkt. Het Libellegevoel bepaalt of iemand al dan niet geschikt is om er te werken:

,,Als ze goed en lief over hun familie praten, denk ik, die zit goed in mekaar. Die hoort hier wel.”

 

Teledoc: ‘Aldus Libelle’, VPRO.

 

Januari, 2012

UA-37394075-1