Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

Anne en het licht

Na de voorstelling ‘Tegengif’ van Anne van Veen in theater De Purmaryn in Purmerend lees ik over haar show: ‘Veelzijdig tot en met, kan zij de diva uithangen, het desgewenst ook klein en teder houden en is ze bij machte het licht wat bij te kleuren.’ Een quote uit een bespreking uit het Dagblad van het Noorden. Een volzin die haar voorstelling eer aandoet, beslist.

Bij zo’n omschrijving als ‘veelzijdig tot en met’, vraag ik me – als de purist in mij protesteert – desondanks af wat de toevoeging ‘tot en met’ betekent. Wat voegt het toe? En dan dat ‘licht bijkleuren’. Kun je het licht bijkleuren (voor zover dat in dit geval nodig zou zijn)? Het klinkt mooi, poëtisch, maar hoe langer ik naar de woorden kijk hoe minder ik me er iets bij kan voorstellen. Of zie ik hier iets over het hoofd? Laat mijn verbeelding, voor zover ik daarover beschik, mij in de steek? Zou misschien ‘het donker wat bij te lichten’ bedoeld worden? Of desnoods ‘het donker wat bij te kleuren’, waarbij ik onwillekeurig het beeld voor ogen krijg van een regenboog waarvan de kleuren in het grijs van een regenbui fel opvlammen en weer doven?  

Hoe het zij, wij zagen een jonge, energieke en beloftevolle theaterpersoonlijkheid. Anne van Veen is een aangename verschijning, ze heeft een sprankelende stem die ze soepel kan buigen in de hoge en lage registers, die ze kan laten fluisteren en welluidend kan laten klinken. Ze heeft iets te vertellen en – niet onbelangrijk – ze kan goede liedjes schrijven met melodielijnen die beklijven en fijnzinnige, allesbehalve gemakzuchtige teksten. Ze kan de zaal bespelen, zichzelf tot de orde roepen, ze kan het klein en intiem houden en tegelijk een groot gebaar maken, ze kan teder zijn en hard zonder grof te worden.

In de aangename kleine theaterzaal die nauwelijks voor een derde gevuld is, met een publiek dat gereserveerd reageert, is dat behalve professioneel vooral bewonderenswaardig. De dochter van Herman van Veen – ‘Anne’! (tot drie keer toe vanavond imiteert ze met zelfspot en ironie terloops haar vaders karakteristieke stem in het bekende liedje) – had een veel grotere opkomst verdiend.

16 maart, 2013

UA-37394075-1