Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

Anne Wil Blankers: ‘Succes werkt erotiserend’

Drie vrouwen vechten om één man. En dat doen ze, heel modern, via de e-mail. Toneelcoryfee Anne Wil Blankers speelt de bedrogen echtgenote in de voorstelling ‘Jaloezie’, een stuk dat een theaterhit was in het buitenland. ,,Je ziet die vrouw langzaam de vernieling in gaan en dat is mooi om te spelen”, zegt de veelgelauwerde actrice die in 2013 haar vijftigjarig toneeljubileum hoopt te vieren.

 

Maar ‘Jaloezie’ is geen gemakkelijk stuk, erkent Anne Wil Blankers (1940), vlak voor de première van de productie die daarna tot de zomer op tournee is. ,,Nu zijn try-outs altijd wel spannend”, zegt ze. ,,Maar in dit geval helemaal omdat het een ingewikkeld stuk is. Je wilt je die e-mails toch eigen maken, om ze niet te laten klínken als brieven of e-mails. Je wilt er emotie inleggen. Het was deze keer op het nippertje, vonden we zelf, en dan ben je altijd extra nerveus.”

Anne Wil Blankers heeft er een goed gevoel over. Het stuk van de Duits-Argentijnse (toneel)schrijfster Esther Vilar was onder de titel ‘Jalousie en trois mails’ in 2010 een groot succes in Parijs en in Brussel en de tekenen wijzen erop dat het hier dezelfde kant opgaat. ‘Jaloezie’ draait om drie vrouwen: de echtgenote en de minnaressen van haar man. Ze wonen in hetzelfde appartementencomplex, van elkaar gescheiden door enkele etages. Ze voeren hun verbeten strijd via de e-mail. Verteerd door jaloezie spuwen ze beurtelings hun woede en frustraties, de ene keer grimmig, dan weer triomfantelijk of wanhopig. ,,Ja, hoe jaloers kun je zijn? Dat brengt nogal wat teweeg in een mens. Wat kun je daardoor allemaal ondernemen, en hoe ziek kun je ervan worden. Dat laat het stuk allemaal zien.” Gaandeweg groeit hun inzicht en ontstaat er een wonderlijk soort verwantschap. De man om wie het draait blijft buiten beeld. ,,Iedereen mag zelf invullen hoe die eruitziet.”

Anne Wil Blankers heeft het patent op het spelen van sterke, bewuste vrouwen. Is dit ook weer zo’n sterke vrouw? ,,In essentie vind ik haar heel sterk, ze is een advocaat van zestig. Ja, jonger dan ik, dat maakt niet uit, daar gaan we geen item van maken. Zij weet van wanten en heeft succes. Door die situatie kom je aan haar gevoelsleven. Dat probeert ze onder controle te houden en te verwerken, maar ze gaat er toch stevig aan onderdoor. Het is interessant om iemand te spelen bij wie je langzaam de poten onder haar stoel ziet verdwijnen.”

Haar opponenten zijn Theo d’Or winnares Anneke Blok die de goedgebekte minnares speelt en Hannah Hoekstra, die een theaterbelofte is en de jongste minnares speelt. Op het toneel staat één lange bank van acht meter. ,,Daarop heeft ieder zijn plek en wordt er van plek gewisseld naar gelang de ontwikkelingen.” En wat deze vrouwen meemaken is volgens Anne Wil Blankers zeker niet uniek. ,,Misschien denk je, is het allemaal niet al te kras? Maar dat is absoluut niet zo. Het schijnt veel voor te komen. Als je zo’n stuk speelt, heb je het daar ook over. Dan blijkt de één een vriendin te hebben die iets dergelijks heeft meegemaakt, en die heeft weer een zusje en zo verder. Dan denk je wel, tjonge, tjonge, mannen hebben het wat dat betreft wel héél druk.” Ze lacht. ,,Nou ja, vast niet alle mannen, maar we hebben het hier, in het stuk, dan ook over een man die een succesvol advocaat is. Een man in de belangstelling én met veel succes. Dat werkt erotiserend. Daar komen vrouwen van alle leeftijden op af.”

Drie actrices op het toneel, een vrouwelijke regisseur (Mette Bouhuijs, bekend van ‘Liefdesbrieven’, ‘De pianist’, ‘De gelukkige huisvrouw’) en de tekst is van een vrouw. Is het ook een typisch vrouwenstuk geworden? ,,Natuurlijk zullen vrouwen heel wat dingen herkennen. Mannen zullen misschien wel eens denken, o, mijn hemel, wat kunnen wij toch allemaal teweegbrengen. Er zullen ongetwijfeld ook mannen in de zaal zitten die zich een klein beetje gaan schamen, of jonge vrouwen die inzien dat ze misschien een beetje te wild achter een oudere man aan jagen. Die herkenning zal er zijn, reken maar. Maar mannen moeten dit beslist ook komen zien, ze moeten wel op de hoogte blijven.”

Anne Wil Blankers is bij het grote publiek vooral bekend door haar glansrol van koningin Wilhelmina in zowel de tv-serie als het toneelstuk ‘Wilhelmina: Je maintiendrai’ (1998) van Ton Vorstenbosch. Wilhelmina speelde ze laatst opnieuw, nu in de buitengewoon succesvolle musical ‘Soldaat van Oranje’. Hoe was het om weer de vorstin te spelen? ,,O, fantastisch. Het was me zo dierbaar om haar op deze manier weer tegen te komen. Ja, ik hou van die rol, en het kwam weer helemaal terug, dat gevoel. Bovendien is het een prachtige voorstelling, gemaakt door zulke lieve en enthousiaste mensen. Iedereen die het ziet is enthousiast, jong en oud.”

Anne Wil Blankers maakt zelf nog altijd een energieke en vitale indruk. ,,Ik zit goed in mijn vel. Als je een beetje goed voor jezelf zorgt kan dat. In mijn werk pas ik me aan de rol aan. Als Wilhelmina zie ik er wel ouder uit dan ik zelf ben, dan lijk ik wel tachtig. Voor ‘Soldaat van Oranje’ gaat in dit geval alle make-up eraf en zet ik een grijze pruik op. Nou, dan neem je wel afscheid van je ijdelheid, hoor. Maar ik doe het met liefde.”

 

Voorstelling ‘Jaloezie’ door Stichting (Inter)nationale Producties. Met: Anne Wil Blankers, Anneke Blok en Hannah Hoekstra. Regie: Mette Bouhuijs.

 

Een halve eeuw toneel

 

In het seizoen 2013/2014 staat Anne Wil Blankers een halve eeuw op het toneel. Die gelegenheid grijpt de actrice aan om iets speciaals te doen. ,,Als het lukt ga ik een productie doen bij Het Nationale Toneel in Den Haag. Daar ben ik begonnen. Theaterproducent Senf, waar ik al tien jaar bij ben, zei: het zou leuk voor je zijn als je je vijftigjarig jubileum in Den Haag viert. Daar wordt aan gewerkt, eventueel in een regie van Theu Boermans. Ik heb Theu nog les gegeven op de toneelschool. Ik heb in de musical ‘Soldaat van Oranje’ voor het eerst met hem gewerkt, hij als regisseur, ik in de rol van Wilhelmina. We vonden dat allebei zó plezierig dat we de wens hebben uitgesproken om nog eens samen te werken.”

Het toneel is in de halve eeuw dat ze in het theater speelt minder sterk veranderd dan wel eens wordt gedacht, meent ze. ,,Qua vorm is er misschien veel veranderd. De veranderingen zijn ook niet van de ene op de andere dag gegaan. Je groeit mee met veranderingen. Maar als ik met jonge actrices praat over hoe we toen toneel speelden en hoe we nu spelen, hebben we het toch altijd over hetzelfde. Je werkt met dezelfde instelling en toewijding aan je rol. Ik word natuurlijk ouder, daardoor ga je ook anders spelen. Je neemt bagage van jezelf mee. Dat is te zien. Dat vind ik ook het mooie van oud worden. Ik heb daar verder ook geen last van, van oud worden en in mekaar zakken.”

 

Januari, 2012

UA-37394075-1