Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

Anneke Blok: ‘Met succes ben ik niet bezig’

Ze is een actrice die meteen de aandacht trekt. Of ze nu op het toneel staat of voor de camera. Schitterend is Anneke Blok nu als de nukkige alcoholiste in ‘In wankel evenwicht’ van Edward Albee. ,,Het is een groot geluk dat ik steeds in films of toneelstukken speel waarvan ik vind dat ze ertoe doen.”

 

Anneke Blok is een ontwapenende actrice die met een omfloerste stem vileine dingen kan zeggen waardoor ze nog harder aankomen. Ze kan met fonkelende of getergde blik uiteenlopende karakters tot leven wekken voor wie je meteen een zwak hebt of die je raken. Ze scoort altijd goede tot lovende recensies. Heeft ze eigenlijk wel eens een matige of slechte beoordeling gehad? ,,Nee, nog niet,” zegt ze lachend in de foyer van theater De Purmaryn in Purmerend waar ‘In wankel evenwicht’ gerepeteerd is. Om er peinzend aan toe te voegen: ,,Ik ben een keer helemáál niet genoemd. Dat voelde hetzelfde als een slechte recensie.”

Anneke Blok is in betrekkelijke korte tijd een bekende actrice geworden. ,,Er wordt me wel eens gevraagd of ik het niet jammer vind dat ik nu pas wat bekendheid geniet terwijl ik al zo lang speel. Dat is misschien zo als je lang niets doet. Ik had mijn aandacht bij het toneel.”

 

ALLS IS LIEFDE, GOUDEN KALF

 

Het grote publiek ontdekte haar in ‘Oorlogswinter’ en ‘Tiramisu’, waarvoor ze als beste actrice een Gouden Kalf ontving, maar kent haar vooral van ‘Alles is liefde’, met die even ontroerende als hilarische scène waarin ze zich als de bedrogen wanende echtgenote van Thomas Acda in tranen in de meterkast opsluit. ,,Ik geloof dat ik zo’n vijfentwintig films heb gedaan. Je moet maar net in films komen die succes hebben of een Kalf krijgen.”

Bijzonder van ‘Tiramisu’, waarin ze een failliete actrice speelt, is dat haar eigen woonboot in Amsterdam daarin als decor fungeert.

 

Ze reist nu door het land met ‘In wankel evenwicht’ van Edward Albee, in een topbezetting met onder anderen Porgy Franssen en Nettie Blanken. Het is weliswaar geen ‘Wie is er bang voor Virginia Woolf’, ook van Albee, de huwelijksklassieker aller huwelijksklassiekers, maar in schrijnende schoonheid doet het toneelstuk er nauwelijks voor onder. Will van Kralingen, de animatrice van de productie, heeft zelf wegens ziekte voortijdig moeten afhaken.

 

,,De voorstelling was haar grote wens. Zij heeft in ‘Virginia Woolf’ gespeeld, net als Porgy. Zij heeft ook in samenspraak met de regisseur Wannie (de Wijn) de acteurs bij de rollen gezocht. Maar het werd duidelijk dat ze de tournee niet zou kunnen maken. Dat is heel erg.”

 

Op korte termijn werd Nettie Blanken bereid gevonden om haar rol over te nemen ,,Ze speelde ’s avonds nog in ‘Richard III’, met Gijs Scholten van Aschat. Dat moet je ook maar willen en kúnnen, een rol overnemen in een productie waar anderen al een tijd mee bezig zijn. Maar zij is fenomenaal met tekst. Het is goud waard dat iemand zich op zo’n dramatisch moment kan invoegen.”

 

ALS IK EEN MOOIE ROL ZIE, DENK IK: PRACHTIG’

‘In wankel evenwicht’ is in Nederland gespeeld door de groten van het Nederlandse toneel. Enkele jaren geleden zag Anneke Blok het stuk bij toneelgroep Carver. ,,Als ik een mooie rol zie, denk ik: prachtig. Nooit: die zou ik ook willen doen. Eén keer heb ik dat wel gedacht en prompt werd ik voor die rol benaderd. Fascinerend, niet?”

 

Ze speelt de grillige Claire die inwoont bij haar zus en zwager die een vechthuwelijk hebben:

 

,,Claire is ongetrouwd. Drinkt. En vindt zichzelf geen alcoholist. Ze ziet meer dan de anderen, alsof ze een soort gave heeft. Ze heeft een goed gevoel voor humor en kan de boel flink opruien. In zo’n rol kun je veel kanten op. Dat geeft een prettig soort lossigheid.” In het relatiedrama zet de komst van een bevriend echtpaar de problemen van de anderen op scherp. ,,Hoe langer we bezig zijn hoe meer betekenissen je aan die gasten kunt geven. Zijn ze het evenbeeld van de anderen? Zijn ze wel echt? Zijn het demonen?”

 

Anneke Blok heeft zich bij De Theatercompagnie volop kunnen ontwikkelen. ,,Dat was een groot geluk. Dat je niet steeds dezelfde soort rol speelde, maar steeds andere karakters met andere kleurschakeringen.” Vorig jaar werd het gezelschap door een subsidiestop opgeheven. Ze stond na twintig jaar trouwe dienst ineens op straat. Dat was een klap, maar inmiddels heeft ze als freelancer haar draai gevonden. ,,Ik ben blij zoals het is. Ik zou op dit moment niet bij een vast gezelschap willen zitten. Het is goed om zelf keuzes te maken. Toen het was afgelopen merkte ik pas hoeveel bagage ik in huis had.”

 

Theu Boermans was haar leermeester:

,,Hij is een heel aanwezige regisseur, om het zacht uit te drukken. Geen Nederlandse theatermaker is zo extreem. Je leert daar ongelooflijk veel van.” Maar Boermans is niet zaligmakend. ,,Er zijn meer goede regisseurs. Het is goed om na zoveel jaar weg te gaan. Met Wannie heb ik op toneelschool gezeten. Ik vind hem een openbaring. Ik ben in bepaalde opzichten nogal trouw aan een regisseur. Als hij humor en visie heeft, scherp en prettig in de omgang is, heb ik de neiging om altijd bij hem te willen blijven, terwijl ik natuurlijk gewoon verder moet.”

 

NOOIT; DAT HAD IK NIET MOETEN DOEN’

Ze prijst zich gelukkig dat ze nog nooit in een film of theatervoorstelling speelde, waarvan ze later spijt had. ,,Nooit heb ik achteraf gedacht: dat had ik niet moeten doen. Of het is niet geworden wat het had kunnen worden.” Dat staat een kritische zin niet in de weg. Een stuk of film moet ergens over gaan: ,,Zo ben ik opgevoed. Dat ram je er niet meer uit. Je gaat ook geen boek van tweehonderd bladzijden lezen als er niet iets in staat wat naar binnen slaat.”

 

In de films waarin ze speelt, is ze vaak een moeder met kinderen. Nooit eerder had ze op het toneel of in de film een vader. Die heeft ze nu wel in de telefilm ‘Bon voyage’ van Margien Rogaar:

 

,,Hans Croiset speelt daarin mijn vader die stervende is. Dat maakt filmen zo bijzonder. Dat je op bed kan gaan liggen en de hele middag alleen maar met de dood bezig kunt zijn. Je moet dan toch aan je eigen vader denken. Hij is 85. Ik weet nog dat ik tegen hem zei: je moest eens weten wat ik de hele dag gedaan heb.”

 

Voorstelling ‘In wankel evenwicht’ van Edward Albee. Vertaald door Janine Brogt. Regie Wannie de Wijn. Met Anneke Blok, Porgy Franssen, Nettie Blanken, Mirjam Stolwijk, Paul Hoes en Ella van Drumpt. www.wallisfinkers.nl

 

ANNEKE BLOK OP TONEEL, IN FILMS, OP TV

Anneke Blok (Rheden, 1959) studeerde aan de Academie voor Expressie in Kampen en de Toneelschool in Arnhem. Ze was ruim twintig jaar verbonden aan toneelgezelschap De Trust dat later opging in De Theatercompagnie. In 1994 won ze de Theo d’Or, de toneelprijs voor de beste actrice, voor haar rol als Marietje in ‘De presidentes’ van Werner Schwab. Ze speelde ook in talloze televisie- en filmproducties. In de film ‘Kracht’ was ze een stadse vrouw op het platteland. In de tv-serie ‘Tijd van leven’ veranderde ze van een levenslustig meisje dat op Bevrijdingsdag danste met Amerikaanse soldaten in een door het leven geslagen 65-jarige. Ze speelde recentelijk in films als ‘Familie’, ‘Het Paard van Sinterklaas’, ‘Alles is liefde’, ‘Tiramisu’, waarvoor ze een Gouden Kalf kreeg, en ‘Oorlogswinter’. Een van haar laatste films was ‘Alles stroomt’, die in 2009 de Gouden Kalf Publieksprijs ontving. Ze woont in Amsterdam en heeft twee zoons.

 

November, 2010

UA-37394075-1