Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

Bij de koffieautomaat (2)

Hoe staan de zaken?’

Slecht.’

Slecht?’

Ik kan er niet langer omheen.’

Het zijn barre tijden.’

Mijn opdrachtenportefeuille is zo goed als leeg. Nog een paar kruimels en dan is de koek voorlopig op.’

Ik dacht dat jij zo’n beetje de laatste was die dat zou zeggen. Jij, het kroonjuweel!’

Hou op met dat sarcasme.’

Maar zo was het toch? Jij werd toch op handen gedragen? En waren je klanten niet meestal lovend?’

Spot er maar mee. Zolang het niks kost, staan ze zich te verdringen en strooien ze met complimenten. Zo niet, houden ze zich stil, wat zeg ik, hebben ze vaak niet eens het fatsoen om te reageren op een mailtje!’

Kom op, niet zo negatief. We moeten allemaal de broekriem aanhalen.’

Kijk, dat we elkaar staan te verdringen rondom een krimpende vijver die onder overbevissing lijdt, is tot daar aan toe, maar dat eventuele opdrachtgevers die je aanschrijft je domweg negeren als een stuk vuil is schandalig.’

Daar zullen ze hun redenen wel voor hebben.’

Het is de nieuwe hufterigheid. Ze twitteren hun vingers blauw om mee te kwetteren in het schelle koor van schreeuwers die elkaar overstemmen, maar ze verdommen het om een persoonlijk mailtje te beantwoorden. Verborgen hufterigheid noem ik het.’

Maak je niet druk, man, niet zo overspannen. Komt tijd, komt raad. Types als jij redden het altijd, dat heb je wel bewezen.’

Het is nu anders. Heel anders.’

Nooit bij de pakken neerzitten, de zaak zonnig blijven inzien. Zo ken ik je. Dat pessimisme verrast me. Wat wil je dan, terug naar de slavernij in loondienst? Mij niet gezien, voor geen goud.’

Dat is de taal van iemand die het voor de wind gaat. Dan kun je dat gemakkelijk zeggen. Bovendien ben ik te oud.’

Je vergist je. Ook bij ons ligt de boel zo’n beetje plat. Kijk om je heen. Een paar maanden geleden zaten alle kantoorruimtes in dit gebouw vol met zzp’ers vol frisse ideeën. Nu staan er alweer her en der kantoortjes leeg.’

Ja, ze moeten ons wel hebben. Als je uit electoraal gewin niet meer ongestraft kunt plukken bij het overgrote leger van personeel in vaste dienst, kun je altijd de kleine zelfstandigen nog pakken om hun ondernemingszin.’

Dat moeten we nog zien. De prachtige zomer is zo goed als voorbij. De afgelopen maanden hebben wij gebruikt om te investeren in nieuwe kansen, nieuwe producten. Daar gaan we straks de vruchten van plukken. Let maar op. De eerste tekenen zijn gunstig.’

Ik zie alleen maar seinen die op rood staan.’

Doe als wij.’

Hou op.’

Ik meen het. Je moet je kans pakken.’

Hou op, alsjeblieft.’

Ik meen het. Bedenk iets nieuws. Investeer in de toekomst. Verzin een list. Nee, jij komt er wel. En neem je koffie mee.’

 

29 augustus, 2013

UA-37394075-1