Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

‘Bij monsieur Gaultier kan alles’

Strak gesneden, fantasierijk, sexy en soms provocerend is de haute couture van Jean-Paul Gaultier, die ooit Madonna in een spraakmakend korset met kegelvormige cups reeg. Het vroegere enfant terrible van de mode is tegenwoordig een gerespecteerd ontwerper van bijna zestig.

 

De Franse regisseur Loïc Prigent filmde voor zijn serie ‘The day before’ de Parijse ontwerper in de aanloop naar een belangrijke modeshow. In de documentaire, uitgezonden in AVRO’s Close Up, werken Gaultier en zijn medewerkers zich in het zweet voor hun modeshow voor de herfst/winter 2009-2010.

 

In de dagen en uren voor de show gaat het er bij Gaultier op de werkvloer chaotisch aan toe. Het werken aan zo’n show, waar de internationale modewereld op afkomt als vliegen op de suiker, blijkt een hypernerveus gevecht tegen de tijd te zijn. ,,We leven in de modewereld nooit in werkelijke tijd,” zegt Gaultier die telkens met een half oog de klok in de gaten houdt alsof hij hem wil vertragen. ,,Mode gaat over verstrijkende tijd. Of je loopt achter of je bent de tijd vooruit.”

 

Het thema van Gaultiers wintercollectie is de cinema, waarbij de couturier zich laat inspireren door filmgodinnen als Jeanne Moreau, Greta Garbo, Louise Brooks, Rita Hayworth, Brigitte Bardot en Marilyn Monroe. Een van de hoogtepunten is de filmbruid op wier sluier en jurk filmbeelden worden geprojecteerd waardoor ze in een doorschijnend gewaad, alsof ze zelf licht geeft, over de catwalk flaneert. ,,Een goede mannequin straalt ook een soort innerlijk licht uit,” zegt Gaultier. ,,En intelligentie. Het is niet mond dicht en mooi wezen.”

 

In de hectiek krijgen we een idee van Gaultiers werkwijze. Hij is een van de laatste ontwerpers die zijn haute couture nog met de hand laat maken. Hij werkt zonder werktekening of schets, drapeert de stoffen rechtstreeks op de mannequins en stelt de structuur, de verhoudingen en de stoffen steeds ter discussie. De rusteloze couturier leunt in de uitvoering sterk op zijn naaste en trouwste medewerkers, onder wie Mireille Simon. Zijn eerste naaister is in het creatieve proces van onschatbaar belang.

 

Ze is een schuw type en tegelijk een soort moederfiguur, zowel voor de ontwerper als voor de andere naaisters. Ze weet precies wat Gaultier wil, wiens fantasie sneller werkt dan de handen van zijn vlijtige naaisters die met ‘al hun zorg bezig zijn voor iets wat zo vluchtig is’. Gaultier is altijd op zoek naar ‘het volmaakte’. Maar of dat volmaakte bestaat en nodig is? ,,Geen idee.” Waarna hij weer verder tussen de modellen en de naaisters laveert om aanwijzingen te geven.

 

De ene naaister blijft volmaakt ontspannen, de ander bezwijkt haast onder de druk. Lovertjes vallen van de clownsjurk, pailletten breken. Uiteindelijk komt alles op zijn pootjes terecht, al moeten ook tijdens de show achter de coulissen nog de laatste puntjes op de i worden gezet. ,,Hier verrichten we wonderen. We zijn in Parijs, maar het is een beetje Lourdes,” zegt een van de naaisters, die net als de frêle modellen, onder wie de luidruchtige Texaanse mannequin Michelle, vol lof zijn over de couturier met zijn jongensachtige opgewektheid: ,,Bij monsieur Gaultier kan alles. Hij bedenkt prachtige dingen. Ik noem het liefde.”

 

Na de stress volgt de ontlading. Een opgewonden Gaultier en zijn medewerkers kijken verrukt toe hoe de modellen de kleding showen aan een geestdriftig publiek, waaronder veel rijke klanten die de eerste rang mijden uit angst voor ontvoeringen.

 

Februari, 2011

UA-37394075-1