Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

Bob Dylan

Bob Dylan accepteert nu tóch de Nobelprijs voor de Literatuur, lees ik.’

Was er dan sprake van dat hij dat niet zou doen?’

Hij liet wekenlang niets van zich horen. Koffie?’

Lekker. Espresso. Extra sterk graag. Hij was sprakeloos, tenminste, dat schijnt hij gezegd te hebben. En ja, dan is het sowieso lastig. Hij had het Nobelcomité door de telefoon een van zijn liedjes kunnen toezingen, maar dat vond hij zelf misschien ook een beetje raar. Hoewel, Ballad of a thin man zou wel toepasselijk zijn geweest.

Because something is happening here

But you don’t know what it is

Do you, Mister Jones?’

Ja, bedankt. Je hebt je punt gemaakt. Zijn zwijgzaamheid vond ik anders behoorlijk arrogant, zo niet blasé. Alsof die kerel zich denkt alles te kunnen permitteren.’

Dylan is Dylan. Hij laat zich door niemand de wet voorschrijven.’

Hij is een beetje rare man. Afstandelijk. Bij plechtigheden kijkt hij als een oorwurm.’

Hij wekt in dure gezelschappen inderdaad de indruk dat hij liefst hard weg zou willen rennen. Zijn habitat is tenslotte de muziek, de bühne, spelen, liedjes maken, of schilderen, tekenen, sculpturen maken. Ik ben een danser en een muzikant, zei hij ooit, uiteraard niet zonder ironie, maar het is wel de kern van alles wat hij doet. Stilstand bestaat niet. Het moet stromen. Hij is altijd de jongen gebleven die wil spelen. Hij toert niet voor niks op zijn 75ste nog altijd de wereld rond met zijn Never Ending Tour, de naam zegt het al, de man blijft spelen tot hij erbij neervalt. De ware artiest. En toevallig is hij ook nog eens buitengewoon getalenteerd. Hij heeft ons de mooiste popmuziek nagelaten, gezet op de mooiste, bloemrijkste en niet zelden meest fantastische, absurdistische en onnavolgbare teksten. Van geslepen liefdesliedjes als Love minus zero/No limit, Sad-eyed lady of the Lowlands en If you see her, say hello tot epische verhalen als Hurricane en Tempest, soms van meer dan duizend woorden lengte, liedjes met de inhoud van een fijnzinnige novelle of de intensiteit van een volmaakt gedicht of een groteske vertelling met de kracht van De Grote Amerikaanse Roman.’

Zo praat een echte fan.’

Ik noem mijzelf liever een bewonderaar.’

Ik zie geen verschil.’

Een fan is een blinde volger. Een bewonderaar permitteert zich ook kritiek.’

Dus als hij een moderne Homerus wordt genoemd, vind jij dat ook overdreven?’

Hij werkt in dezelfde traditie, als een Minstrel Boy. Hij heeft alle muziekgenres in zich opgezogen, hij is belezen en hij kijkt wel eens om zich heen. Hij heeft zich van alles eigen gemaakt en daar is iets unieks uit voortgekomen. Ik denk dat Homerus de hoed voor hem zou lichten. Shakespeare zou hem instemmend toeknikken. Hemingway en Dylan zouden samen gaan vissen en op de motorfiets door de midwest scheuren.’

Ik hoor alleen maar positieve dingen. Hij schijnt anders heel akelige trekjes te hebben.’

Wat ik van hem weet, heb ik van horen zeggen of ergens gelezen. Hij schijnt zijn ex-geliefde en maatje Joan Baez ooit lelijk behandeld te hebben, maar in zijn autobiografische Chronicles, die leesbaarder is dan alle biografieën en dure studies over hem bij elkaar, schrijft hij heel warm over haar en zij spreekt nu nog vol lof over hem.’

Hij heeft toch ook rommel geschreven?’

Hij heeft voor zijn doen ondermaatse nummers geschreven, beslist, je moet ze met een lichtje zoeken, maar ze bestaan, er waren tijdelijke inzinkingen eind jaren zestig, begin jaren zeventig en begin jaren negentig, maar zelfs het minste van Dylan klinkt in mijn oren beter dan het beste van menig ander bekende muzikant.’

Hij gooit er op concerten soms met de pet naar.’

Hij zingt en neuzelt geregeld onverstaanbaar. Je begrijpt met veel pijn en moeite op het eind pas welk nummer hij speelt.’

Zijn geneuzel is soms niet om aan te horen.’

Zingen is meer dan alleen een goede stem. Een doorleefde stem met rafeltjes heeft niet zelden meer zeggingskracht dan een zuivere, gepolijste stem. Dylans stem is uit duizenden herkenbaar en door de jaren heen van aard veranderd. De stem die Blowin’ in the wind en It’s all right, ma (I’m only bleeding) zingt is een heel andere dan die van Like a rolling stone, Tombstone blues, Positively 4th Street en Forever young, en de stem van Tangled up in blue en Idiot wind is een heel andere dan die van Jokerman en Blind Willie McTell, om maar te zwijgen over die van Highlands, High water, Nettie Moore en Tin angel. Er wordt wel eens badinerend gedaan over zijn kraaienstem in zijn nadagen, maar ik hoor dan wel een begaafde kraai. Ik kan er uren achter elkaar naar luisteren en dan plak ik er nog met plezier een uurtje aan vast.’

Maar toch: weer geen Philip Roth. Ik dacht dat jij een liefhebber van zijn boeken was. Die man kan het als Amerikaan nu wel helemaal vergeten. Wat zal die kerel de pee inhebben. En ook grijpt die Japanner er weer naast, god, hoe heet hij ook weer, ik verslik me steeds in zijn naam…’

Haruki Murakami.’

Ja, die, maar goed, ik kan mij de verbijstering van schrijvers die zuur reageerden op Dylans uitverkiezing wel voorstellen.’

Ik heb me erover verbaasd. Weldenkende mensen zeggen de domste dingen. Geef mij dan maar zijn collega Leonard Cohen, die de toekenning verdiend noemde en daarop zei: Het is alsof je een medaille aan de Mount Everest geeft omdat het de hoogste berg is. Een genereuzer compliment kun je nauwelijks krijgen. Maar controverse hoort bij Dylan. Het zou pas zorgelijk zijn als hij die niet opriep.’

(1 november 2016)

UA-37394075-1