Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

Bon Jovi op tournee: een seksloos huwelijk

Voor ‘When we were beautiful’ volgde filmmaker Phil Griffin de Amerikaanse rockers van Bon Jovi tijdens hun Lost Highway Tour, waarmee ze in 2008 de wereld over reisden. De film is een hommage aan de band die tijdens de tournee 25 jaar bestond.

 

In ‘When we were beautiful’ – hier weinig poëtisch omgedoopt in ‘De band en het bedrijf’ – kijken zanger Jon Bon Jovi, gitarist Richie Sambora, toetsenist David Bryan en drummer Tico Torres openhartig terug op een kwart eeuw samen rocken. De immer jeugdig ogende frontman Jon Bon Jovi – echte naam John Francis Bongiovi, hij is van 1961 – is de onbetwiste leider. Hij is het gezicht van de band, de anderen staan ten dienste van hem. Hij is het artistieke brein en de regelneef zonder wiens instemming niets passeert. De muzikanten laten weten dat ze de zaken best democratischer zouden willen aanpakken, maar dat dit niet werkt bij een band die is uitgegroeid tot een groot bedrijf.

Dat was een kwart eeuw geleden wel anders. De vier kwamen als pubers bij elkaar en werden samen volwassen in een ‘seksloos huwelijk’, zoals de band het familiegevoel omschrijft. Niet dat het jarenlang op elkaars lip zitten zonder problemen verliep. Toen de band aan spanningen ten onder dreigde te gaan werden met psychologische hulp de wonden geheeld en konden de heren weer door één deur.

In de film blijkt het leven van een beroemde band op wereldtournee allesbehalve romantisch. ,,Je reist de wereld rond, maar wat je ziet zijn alleen hotelkamers, bars, taxi’s, vliegtuigen,” zegt Jon Bon Jovi als hij in Dubai, na een concert voor duizenden uitzinnige expats, op het balkon van zijn hotelkamer naar de ondergaande zon kijkt. Het is ver van huis een eenzaam en gestrest bestaan, maar hij geniet er ook van. Hij heeft tenslotte niets te klagen. De band is al jaren ’s werelds best verkopende rockband (van meer dan 120 miljoen albums) en vult keer op keer met achteloos gemak stadions.

,,Als je een nummer schrijft, wil je dat het een geweldig nummer is dat je met anderen kunt delen,” zegt de frontman, bij wie er toch iets blijkt te wringen. Het zit hem dwars dat de pers naar zijn smaak de artistieke kwaliteiten van de band onvoldoende naar waarde schat. Dat houdt hem tegelijk scherp en ambitieus. De anderen vinden het wel prima zo. Ze laten de onvermoeibare Jon zijn gang gaan, werken buiten de tournees en studio-opnamen door aan hun eigen projecten en slaan in hun vrije tijd een balletje golf. Daar heeft de zanger geen tijd voor, want tussen de bedrijven door zet hij zich in voor allerhande humanitaire projecten.

Tijdens de stadionconcerten moet Bon Jovi het niet hebben van zoetsappige rockballades, maar van stevige rock, waarbij Jon zich graag optrekt aan zijn leermeester Bruce Springsteen. Bon Jovi’s kracht is het betere voetballied in rock-‘n-rollverpakking dat wordt meegebruld door de fans. De uitputtende tournee wordt besloten met een thuiswedstrijd voor 60.000 man in het Central Park in New York. ,,25 jaar geleden liep ik hier als jongen te dromen van mijn band en mijn eerste plaat,” spreekt de zanger zijn fans triomfantelijk toe. ,,Droomde ik ervan net als Simon and Carfunkel hier ooit te staan. En nu spelen we hier. Dat is The Beatles en The Stones nooit gelukt.”

 

Augustus, 2010

UA-37394075-1