Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

Bob den Uyl, melancholisch en geestig stilist

Toeval of niet, maar kort na de biografie van Joop den Uyl, de politicus, verscheen er een van Bob den Uyl (1930-1992), de schrijver. Nico Keuning schreef dit boek over de verfijnde stilist en melancholicus, wiens verhalen nog steeds tot de verbeelding spreken. (meer…)

Joris van Casteren: ‘Je zet geen hek om je dorp’

Joris van Casteren (1976) heeft een zwak voor gewone mensen die de klappen opvangen. Daarover schrijft hij fijnzinnige journalistieke miniaturen die gebundeld zijn in ‘Requiem voor een pitbull’. In die verhalen gaat ‘de Bromet van het geschreven woord’ op zoek naar het veranderende Nederland ‘dat zichzelf niet meer is’. (meer…)

Anne Vegter: ‘Misschien besta ik wel helemaal niet’

Anne Vegter (1958) is de nieuwe Dichter des Vaderlands. Ze is de eerste vrouw die na Gerrit Komrij, Driek van Wissen, Simon Vinkenoog (tijdelijk) en Ramsey Nasr het ereambt van ambassadeur van de vaderlandse poëzie voor haar rekening neemt. Een interview, uit 2007, met een dichteres voor wie scheppen ‘een avontuurtje voor de zintuigen’ is. (meer…)

Jens Christian Grøndahl – De tijd verzacht wat ooit hard leek

Hoe verandert een ‘gewoon’ mens in een terrorist? Hoe werkt het verleden door in het leven van een individu? Daarover gaat ‘Rode handen’ (‘Røde hænder’, 2006) van Jens Christian Grøndahl, na Hans Christian Andersen een van de bekendste Deense schrijvers. (meer…)

Mark Boog: ‘Je moet het wel mooi zeggen’

,,Als iets net af is vind ik het eigenlijk altijd niks’’, zegt Mark Boog die in korte tijd naam maakte als dichter en romanschrijver. Op verzoek van Poetry International schreef hij ter ere van de negende Nationale Gedichtendag in Vlaanderen en Nederland (editie 2007) het kleinood ‘Alle dagen zijn van liefde’. Verderop in het jaar verschijnt zijn vierde roman ‘Ik begrijp de moordenaar’. (meer…)

Arjan Visser: ‘Het wordt allemaal nog veel erger’

Met zijn roman ‘De laatste dagen’ uit 2003, over godsdienstwaanzin in de polder, schreef de auteur en journalist Arjan Visser (1961) een van de beste debuten in het eerste decennium van deze eeuw. Lof en prijzen vielen hem ten deel. Drie jaar later verscheen Vissers tweede roman ‘Hemelval’, over de ondergang van een duivenmelker en zijn ‘gekooide’ vrouw. ,,Ik heb het gevoel dat ik nu naakt de arena ben ingestuurd en sta te wachten totdat iedereen klaar is met roepen wat hij van me vindt.” (meer…)

Pauline Slot: ‘Eten kan niet troosten’

Veel vrouwen hebben eetproblemen, maar zwijgen erover. Schrijfster Pauline Slot niet. In haar roman ‘De inwendige’ schrijft ze over een vrouw die geobsedeerd is door eten. ,,Eten kan niet troosten. IJs neemt geen pijn weg. Delen met een ander, dat kan wel.’’ (meer…)

Haruki Murakami en een stortbui haringen en sardines

Eerst zoemde zijn naam rond als een geheimtip. Inmiddels is hij een serieuze kandidaat voor de Nobelprijs voor de literatuur: de Japanse schrijver Haruki Murakami (1949, Kyoto). (meer…)

Sándor Márai: noodlottig huwelijk in donkere tijd

Fatalisme, gefnuikte vriendschap, liefde en verraad. Het zijn de vertrouwde thema’s van de Hongaarse schrijver Sándor Márai (1900-1989), dé herontdekking van de laatste jaren. Op de golven van het succes van ‘Gloed’ is ‘De nacht voor de scheiding’ verschenen, een roman over een noodlottig huwelijk in een burgerlijk milieu. (meer…)

Khaled Hosseini’s Afghaanse heldinnen

Afghanistan staat in de ogen van westerlingen voor oorlog en (religieus) barbarisme. Maar wie echt iets van het land, zijn cultuur, geschiedenis en bewoners wil begrijpen, leze ‘Duizend schitterende zonnen’ van Khaled Hosseini. (meer…)

H.C. ten Berge en de bedwongen woede van een wilde asceet

Verrassend en hartverwarmend. Zo noemde de dichter en schrijver H.C. ten Berge (Alkmaar, 1938) de reacties die hij ontving nadat hem vlak voor Kerstmis in 2005 de PC Hooftprijs 2006 werd toegekend, de hoogste literaire onderscheiding van het land. Het is de kroon op het rijke oeuvre van een ‘wilde asceet’. (meer…)

Rutger Kopland – met de dood voor ogen

‘Ik kijk en het is alsof ik mijn lichaam verlaat

als je ziet dat alles is zoals het is

meer niet – je lichaam wordt een verlaten plek’.

 

Aldus dichtte Rutger Kopland (1934-2012) in de reeks ‘Stroomdal’, opgenomen in zijn ‘Verzamelde gedichten’ die veertig jaar dichterschap overspannen. (meer…)

René Huigen, de denkende dichter

René Huigen is een ‘denkende dichter’. Maar moeilijk of ontoegankelijk is zijn poëzie over ‘alledaagse’ kwesties niet. Zij is eerder van een bedrieglijke eenvoud: ‘Liever is mij/ de poëzie van/ het onbeduidende’. (meer…)

Esther Jansma: ‘Op een dag ga ik ook weg’

Esther Jansma (1958, Amsterdam) behoort niet alleen tot het puikje van de Nederlandse dichtkunst, inmiddels ze ook een van de meest gelezen en geliefde dichters. (meer…)

Alex Verburg en de afschuw van de managerscultuur

,,Er is veel, héél veel verdriet in Nederland”, zegt Alex Verburg (1953). De schrijver uit Venhuizen herhaalt die zin enkele keren tijdens het gesprek. Want het zit hem hoog: ,,Ik krijg van die managerscultuur in Nederland echt helemaal de kots.’ Hij schreef er een boek over, ‘En najagen van wind’ gedoopt. Een titel die verwijst naar het Bijbelboek Prediker en de zinsnede: ‘Alles is ijdelheid en najagen van wind.’ (meer…)

Joost Zwagerman: Alkmaar veronachtzaamt zijn schrijvers

Hoe komt het toch dat Alkmaar zo pover is vertegenwoordigd in de Nederlandse literatuur? En waarom worden er in de stad, die toch een respectabel aantal schrijvers heeft voortgebracht, zo weinig literaire activiteiten ontplooid? Is dat dom toeval? Is het onverschilligheid? Laten de Alkmaarders hun schrijvers in hun sop gaar koken? (meer…)

Renske de Greef: ‘Ik sta op de barricade in een kort rokje’

Ze wordt al het jongere zusje van Heleen van Royen genoemd. Ze is dol op vrijen, maar houdt niet van anale seks en een orgie maakt haar diep ongelukkig. Eerst stond ze nog pal voor de ’vrije liefde’, inmiddels denkt ze daar toch iets genuanceerder over. (meer…)

J. P. Coen, een gedoemde liefde en het ’angstzweet der kolonialen’

Beroemd is de liefdesgeschiedenis van de twee Javaanse kinderen Saïdjah en Adinda uit ’Max Havelaar’ (1860) van Multatuli. Vele jaren eerder, in 1629, speelde zich op hetzelfde eiland Java daadwerkelijk zo’n gedoemde liefde af tussen de toen 17-jarige Pieter Cortenhoef en de 13-jarige Sara Specx. (meer…)

Thé Lau en de waas van raadselen in ‘Hemelrijk’

Thé Lau, stemmig zwart gekleed, zit ontspannen in een café aan de haven, vlakbij zijn huis in Amsterdam-West. Het gaat dan ook uitstekend met de ex-voorman van de popgroep The Scene, nu solozanger én schrijver. (meer…)

Schotse schrijfster Ali Smith: ‘Ik heb een zwak voor waaghalzen’

Bij de Britse bookmakers en gokkers is Ali Smith (Inverness,1962) weliswaar niet de favoriet. Toch zou de roman ‘De toevallige’ van de Schotse schrijfster dinsdag 10 oktober wel eens voor dé verrassing kunnen zorgen als de winnaar van de Britse Booker Prize 2005 (groot 50.000 pond) bekend wordt gemaakt.
(meer…)

Joost Zwagerman over plagiaat en gekwelde kunstenaars

Zelfmoord is een van de fascinaties van Joost Zwagerman (Alkmaar, 1963). Maar het gaat in zijn essaybundel ’Het vijfde seizoen’ (2003) niet alléén daarover. Hij schrijft over gekwelde kunstenaars en hysterische cultuurkritiek, over plagiaat en moderne kunst. Van Flaubert tot Mulisch, van Warhol tot Madonna. (meer…)

J. Rentes de Carvalho blaast ‘Gods toorn over Nederland’

,,Hoe langer ik met hen omga hoe minder ik hen begrijp,’’ verzucht J. Rentes de Carvalho over de Nederlanders in ‘Gods toorn over Nederland’. In zijn boek getuigt hij van zijn afkeer en affectie voor een land waar hij na een halve eeuw geworteld is. Het is tegelijk een portret van een gezegend volk dat zich geen raad weet met zijn welvaart. (meer…)

Joost Zwagerman en ‘Het wilde westen’

Joost Zwagerman is van alle markten thuis. Hij schrijft romans en poëzie, hij polemiseert met andere schrijvers, en maakt zich als columnist en essayist druk over van alles en nog wat. Ook in zijn bundel ‘Het wilde westen’ (2003), waarin geen cowboy opdraaft, maar Nederland in het pre- en post-Fortuyntijdperk in kaart wordt gebracht. (meer…)

Harrie Geelen, een kleine romanheld en spiegels die prutsers zijn

Ik heb altijd het gevoel dat spiegels zich vergissen wanneer ik erin kijk. Want ik weet dat ik er eigenlijk anders uitzie. Gewoner. Minder erge flaporen. Ouder.’ Aan het woord is de dertienjarige Sep Paffen, de hoofdpersoon van Harrie Geelens boek ’Het nijlpaard Ellende’, die spiegels maar ’prutsers’ vindt, die je nooit laten zien hoe je er werkelijk uitziet. (meer…)

Joost Zwagerman: ‘Wat is er mis met trots zijn op Nederland?’

Hij is spraakmakend, veelzijdig, strijdbaar, betrokken en beschikt over een gouden pennetje. Het zijn de kwalificaties die de jury opvoert bij de toekenning van de Gouden Ganzenveer 2008 aan schrijver, dichter en essayist Joost Zwagerman (Alkmaar, 1963). (meer…)

Marieke van der Pol en ‘Bruidsvlucht’: ‘Je kunt niet vluchten van jezelf’

In 1953 was het een sensatie. Een vliegtuig vol jonge bruiden vertrok in een internationale luchtrace naar Nieuw-Zeeland. Een vlucht uit het naoorlogse Nederland naar een ander, beter leven. Op dit historische gegeven baseerde Marieke van der Pol (1953) haar debuutroman ‘Bruidsvlucht’ (2007): ,,Migratie blijft actueel.’’ (meer…)

Het Panthéon voor de onsterfelijken

Alexandre Dumas werd op zaterdag 30 november 2002 de hoogste eer verleend die een Fransman na zijn dood kan verwerven: een plaatsje in het Panthéon te Parijs. Het was een uitbundig en toch sober schouwspel. (meer…)

Leonard Nolens en de zoete misère van de liefde

Leonard Nolens is een literaire monnik. Een dichter van virtuoze taalbouwsels, een romanticus die pathos niet schuwt en dag en nacht met poëzie bezig is: ,,Als ik een dag niet schrijf, word ik gek.’’ De Vlaamse dichter Leonard Nolens (1947, Bree) ontving in 2012 de driejaarlijkse Prijs der Nederlandse Letteren, de hoogste literaire onderscheiding in het Nederlandse en Vlaamse taalgebied. (meer…)

De nachtmerries van Edgar Allan Poe

Hij is afgeschilderd als een pervert, een dronkaard en een slaaf in de boeien van de opium. Maar die reputatie heeft Edgar Allan Poe (1809-1849) meer goed dan slecht gedaan. (meer…)

Hans Lodeizen, het leven van een gekwelde dichter

Een verwend rijkeluisjoch. Een pedante homo die toevallig indringende poëzie schreef. Dat is de mythe. Maar wie was Hans Lodeizen (1924-1950) echt? (meer…)

Arthur Japin: ‘Na begrip volgt vanzelf vergeving’

Arthur Japin (1956) schoot vol toen hij in Texas de inscriptie las op het standbeeld van een indianenleider. Het vormde de inspiratie voor zijn roman ‘De overgave’ (2007) over het gruwelijke lot van een Amerikaanse pioniersfamilie. ,,Als er eenmaal begrip is volgt vergeving vanzelf.’’ (meer…)

Menno Wigman: ‘Poëzie is volstrekt nutteloos’

,,Poëzie is volstrekt nutteloos, niemand vraagt om een gedicht, maar soms lijkt het ineens alsof poëzie wél zin heeft.” De uitspraak is tekenend voor de dichter Menno Wigman (Santpoort, 1966) voor wie poëzie als ademen is maar waarvan hij tegelijk de betrekkelijkheid inziet. (meer…)

De Franse trots: de literatuur

Frankrijk is trots op zijn helden, of ze nu wetenschapper zijn, kunstenaar, schrijver of dichter. Nederland mag dan de schilderkunst hebben – de Gouden Eeuw van Rembrandt en Vermeer (Van Gogh beschouwen ze als een der hunnen) – Frankrijk heeft de literatuur. (meer…)

Arnon Grunberg: ‘Normale mensen ken ik niet’

De verstikkende liefde van een vader voor zijn dochter. Daarover gaat ‘Tirza’, de grote roman van Arnon Grunberg (1971). Een gesprek met een literair fenomeen. (meer…)

Hans Croiset: ‘Ik ben nooit gezellig geweest’

Hoe succesvoller Hans Croiset (1935) werd des te meedogenlozer was de kritiek van de vader. Over zijn levenslange worsteling met zijn dominante vader, de acteur Max Croiset, én het gevecht met zichzelf en het toneel schreef hij ‘Badhuisweg’. ,,Ik heb mijn leven lang geprobeerd om bij hem in de smaak te vallen.’’ (meer…)

Leon de Winter: ‘Ik ben somber, heel somber’

Na zes jaar stilte is er weer een roman van de – internationale – bestsellerauteur Leon de Winter (1954). ‘Het recht op terugkeer’ (2008) is een zwarte, indringende toekomstroman waarin het beloofde land langzaam verschrompelt. ,,Ik geloof niet dat er een oplossing is.’’ (meer…)

Saskia de Coster: ‘Voor mij moet elke zin ademen’

Haar ster rijst snel. Tot voor kort gold Saskia de Coster (1976) nog als een literaire belofte. Inmiddels wordt ze omarmd als een van de beste jonge schrijvers van het Nederlandse taalgebied. Ook in haar derde roman ‘Eeuwige roman’ valt vooral de sprankelende stijl op. ,,Voor mij moet elke zin ademen.” (meer…)

Vrouwkje Tuinman: ‘Controledwang houdt me bezig’

Vrouwkje Tuinman (1974) debuteerde in 2004 veelbelovend met de even lyrische als afstandelijke bundel ‘Vitrine’. Kort daarop verscheen ‘Grote acht’ (2005), een fragmentarische roman over een meisje en haar problematische jeugd. De bundel ‘Receptie’ een veelstemmig gedichtenboek, waarin de dichteres een wereld verkent die even gewoon als raadselachtig is. (meer…)

Vriendschap en tragische liefde bij Remarque

Door financiële nood gedreven schreef oud-frontsoldaat Erich Maria Remarque ‘Im Westen nichts Neues’ (1929). Het werd een wereldwijd succes en groeide uit tot een van de indrukwekkendste antioorlogsromans ooit. Maar de Duitser schreef meer, waaronder ‘Drie kameraden’. Er verscheen een nieuwe uitgave van dit grootse boek over onvoorwaardelijke vriendschap en een tragische liefde. (meer…)

Conrad Busken Huet, een genadeloze brokkenmaker

Conrad Busken Huet (1826-1886) begon als gepassioneerd dominee en werd een meedogenloze criticus. Met Multatuli is hij een van de weinige écht grote Nederlandse letterkundige geesten uit de negentiende eeuw. Olf Praamstra (1950) schreef ‘Busken Huet. Een biografie’. Het fascinerende levensverhaal van een literair begaafde brokkenmaker die voortdurend in opspraak kwam. (meer…)

Gerrit Komrij, de ongrijpbare kameleon

De rol van Dichter de Vaderlands was hem op het lijf geschreven. Maar in een ommezien kon de sympathieke hofpoëet weer veranderen in een poseur of literaire nar die zijn vlijmscherpe pen doopte in ’het bloed dat drukinkt heet’: Gerrit Komrij. (meer…)

De Dikke Komrij: gewaagd, eigenzinnig, gezaghebbend

In ’Komrij’s Nederlandse poëzie van de 19de tot en met de 21ste eeuw in 2000 en enige gedichten’ kun je oeverloos grasduinen en aangenaam verdwalen. De Dikke Komrij is even representatief als gewaagd, even eigenzinnig als voorspelbaar, en bovenal gezaghebbend.  (meer…)

Marcel Möring: ‘De stad is een heel donkere put’

Bijna tien jaar achtereen werkte Marcel Möring (1957, Enschede) in stilte aan zijn grote roman ‘Dis’. De vrucht van die arbeid is een romaneske zwerftocht door ‘De hel van Assen’. Een gesprek, eind 2006, met de schrijver over zijn literaire huzarenstuk en de ‘Nederlandse Ulysses’. (meer…)

Nicolas Evans: ‘De mens is niets in de grootse natuur’

Zijn romandebuut ‘De paardenfluisteraar’ (‘The horse whisperer’, 1995) maakte van de berooide Engelse journalist Nicholas Evans (1950) in één klap een wereldberoemd schrijver. Zijn vierde boek ‘Het keerpunt’ gaat over fatale liefdes en verwoeste levens: een jonge studente raakt in de ban van ecoterroristen en komt gruwelijk aan haar einde. (meer…)

Gerrit Komrij: ‘Ik bied royaal ruimte aan mijn vijanden’

In het voorjaar van 2005 verscheen de geheel vernieuwde en herziene editie van ’Komrij’s Nederlandse poëzie van de 19de tot en met de 21ste eeuw in 2000 en enige gedichten’. Oftewel De Dikke Komrij, zoals de meest gezaghebbende poëziebloemlezing in het Nederlands taalgebied wel wordt genoemd. (meer…)

A.M.Homes: ‘Ik had geen recht om te bestaan’

De Amerikaanse schrijfster A.M.Homes groeide op bij haar adoptieouders. Ze was begin dertig toen ze onverwachts kennismaakte met haar biologische ouders. Haar moeder drong zich als een stalker aan haar op. Haar vader liet haar na een kort, hevig contact opnieuw vallen. Homes schreef er een intrigerende autobiografie over: ‘De dochter van de minnares’ (2007). (meer…)

P.F.Thomése: ‘Wij leven in een openbare pornografie’

Zijn publieke doorbraak kwam met ‘Schaduwkind’, een aangrijpend literair kleinood over de dood van zijn dochtertje, kort na haar geboorte. Zijn roman ‘Vladiwostok!’ is volstrekt anders. Een boek over mannetjesmakerij, de hitsige leegheid en onverschilligheid van de politiek, dat door het stilistische vuurwerk toch een echte Thomése is. ,,Het is het smerigste boek dat ik ooit geschreven heb.’’ (meer…)

Benno Barnard en Europa als een jas vol gaten

Dichter en schrijver Benno Barnard is een romanticus met een grote hartstocht voor het oude Avondland. Daarover schreef hij ‘Dichters van het Avondland’, een reis door het verscheurde Europa van de twintigste eeuw. ,,Europa gaat naar de klote.” (meer…)

V.S.Naipaul – Tussen maniakken van ergste soort

,,De roman is een circusact”, orakelde de Britse schrijver V.S.Naipaul (1932, Trinidad) eens in een interview. ,,Hij zal wegkwijnen.” Volgens de Nobelprijswinnaar van 2001 moeten schrijvers daarom het verzonnen verhaal inruilen voor non-fictie, waaronder journalistieke reportages, om elke zweem van verdichting of fantasie uit te bannen. (meer…)

Raymond Queneau’s onweerstaanbare Sally

Zijn boeken inspireerden Remco Campert tot het schrijven van ’Het leven is vurrukkulluk’. Publicist Rudy Kousbroek introduceerde hem in Nederland: Raymond Queneau (1903-1976). (meer…)

UA-37394075-1