Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

De andere kant van Barry Hay

Barry Hay geniet vooral bekendheid als de ongenaakbare frontman van Golden Earring. In ‘Kissing a dream’ van Hadassah de Boer leren we een andere kant van de rauwe rocker kennen.

 

In het filmportret, uitgezonden in de reeks Het uur van de wolf bij de NTR, treft hij in zijn huis in Curaçao voorbereidingen voor een nieuw album, en keert hij na 53 jaar terug naar zijn geboorteland India, waar hij zijn vader op zijn achtste voor het laatst zag.

 

,,Ik heb me altijd een beetje een buitenbeentje gevoeld.”

 

De kleine Barry beleefde daar als zoon van een Britse kolonel en een Nederlandse vrouw een paradijselijke jeugd. Toen zijn ouders scheidden, kwamen hij en zijn moeder in Nederland terecht. Dat was voor hem niet gemakkelijk. ,,Ik heb me altijd een beetje een buitenbeentje gevoeld.” Hij ging naar een kostschool en zag zijn vader niet meer terug doordat zijn moeder elk contact had verbroken.

 

Slechte man

 

Zijn vader schreef hem wel, maar die brieven hield zij achter. ,,Mijn moeder vond dat hij een slechte man was die geen contact met mij mocht hebben.” Hij vraagt zich na al die jaren nog steeds af wat ,,die man verkeerd heeft gedaan dat mijn moeder en ik niet meer teruggingen naar India”.

 

,,Het is bizar. Je ziet gewoon jezelf.”

 

Hay herinnert zich zijn vader vagelijk, als zijn steun en toeverlaat, een man naar wie hij opkeek. Op de trouwfoto van zijn ouders valt de frappante gelijkenis tussen de rocker en zijn vader op. ,,Dit zou ik kunnen zijn,” zegt hij. ,,Het is bizar. Je ziet gewoon jezelf. Al zou ik zelf nooit een uniform aandoen.”

 

‘Mijn moeder stelde mij altijd voor als haar broertje.”

 

Aan zijn moeder bewaart hij minder warme herinneringen. Zij verdiende in Nederland de kost in het nachtleven, had ‘veel vriendjes’ en kon de kleine Barry er eigenlijk niet bij hebben. ,,Ze stelde mij altijd voor als haar broertje.”

Toen haar zoon een jaar of achttien was, zag hij op zijn beurt zijn moeder als zijn grote zus. Contact hadden ze daarna nauwelijks. Op haar begrafenis in Engeland sprak de dominee en ‘daarin kwam ik niet voor’, zegt hij gelaten.

 

Kwetsbare kant

 

Door al die persoonlijke ontboezemingen laat Barry Hay zich van een verrassend kwetsbare kant zien. De weerbarstige en gesloten indruk die als hij muzikant maakt, blijkt geen façade te zijn. ,,Heb ik geleerd op kostschool,” zegt hij. ,,Je moet daar oppassen dat je niet kwetsbaar bent. Voor je het weet word je ermee geplaagd. Daar word je hard in.”

 

,,Hier heb ik het gevoel dat ik thuiskom. Ik voel me gewoon beter in de tropen.”

 

Die kostschoolmentaliteit is hij volgens zijn dochter Bella nooit kwijtgeraakt: ,,Alles moet precies op tijd.”

Afwisselend zien we Hay in gezelschap van zijn doortastende dochter in India en als huiselijk type in zijn royale huis in Curaçao. ,,Hier heb ik het gevoel dat ik thuiskom. Ik voel me gewoon beter in de tropen.”

Hij viert zijn zestigste verjaardag met vrouw, dochters, vrienden en huisdieren. En hij bereidt zich voor op de opnamen van zijn nieuwe album (opgedragen aan zijn vader) en op een optreden met de Metropole Big Band in Paradiso. Zijn vrouw zegt dat hij erg gespannen is vanwege het project: ,,Normaal is hij altijd vrolijk, maar nu staat hij onder druk. Hij is nu eigenlijk niet te pruimen.”

 

,,Zo’n kleine steen voor zo’n grote man,” verzucht hij.

 

In India zoekt hij naar sporen van zijn vader en kijkt wat er nog over is van de dierbare plekken uit zijn jeugd. De apotheose volgt op de begraafplaats, waar koeien tussen de graven grazen. Hier vindt Hay na enig speuren het graf van zijn vader, die in 1980 op 57-jarige overleed.

,,Een kleine steen voor zo’n grote man,” verzucht hij als hij de verweerde zerk met wat water schoonmaakt. ,,Vanaf mijn achtste ben ik bezig om hem weer te zien. En dit is het dan.”

Het geeft hem toch een goed gevoel. ,,Het is een windvlaag die je krijgt. Het gevoel dat je toch even dichtbij bent geweest. Hij blijft toch altijd je grote vader die over je waakt, ook al is hij in de hemel.”

 

Het Uur van de Wolf: ‘Barry Hay – Kissing a dream’, NTR.

 

Januari, 2011

UA-37394075-1