Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

De Dijk en een veel te mooie vrouw

In zijn klassieke popalbum ‘Niemand in de stad’ verbeeldt De Dijk de stadse romantiek bij nacht.

Er werden meer dan 100.000 exemplaren verkocht van de cd, die met de titelsong en nummers als ‘Deze stad’, ‘Wat een vrouw’, ‘Geen dag om op te staan’, ‘Ik kan het niet alleen’ en ‘Nergens goed voor’ uitgroeide tot een klassieker en een favoriet van de fans van de Amsterdamse band, die in de Nederlandse popwereld al meer dan dertig jaar een instituut is.

Het album uit 1989 is opgenomen in de serie Classic Albums. ‘Niemand in de stad’ ademt met zijn rock en soul een zwart-romantische, melancholische sfeer. ,,Het is eerlijk en zuiver. Echt De Dijk,” aldus filmmaker Walter Stokman, die de muziekfilm voor zijn rekening nam. ,,Je kunt de band niet op cynisme betrappen.”

,,Ze durven wel uitgesproken te zijn in de Nederlandse taal. Daar worden ze ook voor beloond, want ze zijn hartstikke beroemd. Maar doordat ze wel iets durven aan te snijden, stellen ze zich ook kwetsbaar op. De Dijk is bepaald geen machoband. Het zijn gevoelige jongens die mooie, intieme verhalen vertellen op rock- en soulmuziek.”

De VPRO zendt al enige tijd Classic Albums uit, een serie over legendarische popalbums van veelal Amerikaanse en Britse artiesten. De omroep meent dat daarin klassieke nederpopalbums niet mogen ontbreken. Bij het samenstellen van een lijst met potentiële kandidaten kwam De Dijk als vanzelf bovendrijven. Stokman: ,,We stelden ons de vraag: welke albums hebben de tijd overleefd en verdienen de kwalificatie classic album. Je hebt tenslotte altijd wel bands en albums die op een bepaald moment hip zijn, maar het ging ons om albums die nog recht overeind staan en waarover je een goed verhaal kunt vertellen.”

In plaats van ‘Niemand in de stad’ had ook voor ‘Wakker in een vreemde wereld’ (1987) gekozen kunnen worden. ,,Ja, daar hebben wij het ook over gehad. We meenden toch dat het ‘Niemand in de stad’ moest worden. Het is een vitaal werk. De nummers zijn goed gebleven. Er zat in de cd’s daarvoor nog wat ruis op de lijn.” Hoe sterk het album nog steeds is, blijkt volgens Stokman uit het album dat wijlen de Amerikaanse soulzanger en predikant Solomon Burke met De Dijk opnam. ,,Op zijn album met nummers van De Dijk staan er vijf van ‘Niemand in de stad’. Dat is niet voor niks.”

Stokman ervoer het werken met De Dijk als een ‘mooie ontdekkingsreis om te horen en te zien hoe de groep werkt’. De Classic Album-aflevering is opgezet volgens het format van de serie. De bandleden Huub van der Lubbe (zang), Antonie Broek (drums), Nico Arzbach (gitaar), Hans van der Lubbe (bas) en Pim Kops (toetsen) komen uitvoerig aan het woord. ,,Ze praten over die tijd, over de verhalen eromheen. En vooral ook hóe de nummers tot stand kwamen. Bijzonder aan De Dijk is hun aparte manier van nummers maken. Huub van der Lubbe levert een tekst aan. Hij deelt die uit aan de bassist, de gitarist en de toetsenist. Die gaan er ieder voor zich mee aan de slag. Een week later komen ze elk met een versie en daar kiest de band er één van uit. In de aflevering hoor je demo’s van versies die het niet gehaald hebben.”

Journalist en fan Jan Donkers plaatst het album in een context. Er wordt ook ingegaan op de vaak poëtische en onverbloemde teksten van Huub van der Lubbe. ,,Het blijkt dat hij flink heeft geworsteld met sommige teksten. Neem ‘Deze stad’. Hij begon met ‘deze stad is een veel te slechte vrouw’. Dat klopte volgens hem niet. Ineens had hij een soort eureka-gevoel. Hij wist dat het ‘deze stad is een veel te mooie vrouw’ moest zijn. Een die kan verleiden maar ook straffen.”

 

Maart, 2011

UA-37394075-1