Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

De onafscheidelijke kunstenaarstweeling L.A. Raeven

Angelique en Liesbeth Raeven vormen een onafscheidelijke tweeling, die ook als kunstenaarsduo internationaal succesvol is. Maar de banden beginnen te knellen. In het filmportret ‘L.A.Raeven, de verbeelding voorbij’ van Lisa Boerstra zijn we getuige van de sluipende verwijdering tussen de zusters.

 

De eigenzinnige 38-jarige Raevens uit het Zuid-Limburgse Noorbeek (Limburgs: Norbik) doen al vrijwel hun leven lang alles samen. Ze zijn twee handen op één buik, ook al lopen de frêle dames soms venijnig op elkaar te vitten in een sappig Limburgs dialect (het Norbiks) met Vlaamse invloeden. De twee lijken ook sprekend op elkaar. In het begin van de film zijn ze voor een buitenstaander hooguit te onderscheiden door hun haardracht of het spleetje tussen de tanden van Liesbeth. Ze wonen nog steeds bij elkaar in hun etagewoning in Amsterdam, waar ze elkaar als kunstenaarsduo L.A.Raeven blind vinden in hun artistieke werk.

Zonder elkaar kunnen ze niet aarden, missen ze iets wezenlijks. Ze kunnen zelfs bij elkaars gedachten komen. ,,Ik kan niet alleen zijn,” zegt Angelique. ,,Maar als ik met iemand samenwoon claim ik die zo erg dat die het benauwd krijgt. Ik kan eigenlijk alleen maar met Liesbeth.” Angelique vertelt dat ze wel geprobeerd heeft om alleen te wonen, omdat ze het tweeling-zijn ‘geen leuk image’ vond: ,,Ik wou ook een eigen identiteit.” Maar in de praktijk bleek dat minder eenvoudig. Voor Liesbeth geldt hetzelfde. ,,Als ik ergens alleen ben, ben ik onrustig,” zegt ze. ,,Zijn mijn gedachten bij Angelique. Als ik bij haar ben hoef ik daar niet aan te denken.”

In al hun openhartigheid weiden ze uit over wie ze zijn, wat ze bindt en wat tweelingen volgens hen eigen is. De rollen zijn verdeeld. De een is dominant en maakt een keuze, de ander is onderdanig en volgzaam. Tussen de bedrijven door zien we de zusjes op oude familiefilmpjes – een blije tweeling in identieke kleren, vrolijke tieners. We zien ze aan het werk als het kunstenaarsduo L.A. Raeven, dat installaties en videofilms maakt, waarin de twee reageren op maatschappelijke conventies, op het eigen tweelingschap en de dwangmatige omgang met eten. Toen ze begonnen te puberen ontwikkelden ze een eetprobleem, dat leidde tot anorexia. Vooral Angelique is obsessief in alles wat met eten te maken heeft. Zo wil Angelique in een vreemde stad eerst weten welke restaurants de beste zijn, waar ‘iedereen naartoe gaat’ en vooral ook wíe daar naartoe gaat. Liesbeth vindt dat dodelijk vermoeiend, maar het brengt haar wel op ideeën. Daaruit blijkt hoezeer werk en privé bij hen door elkaar lopen. Het geldt zowel voor hun obsessie met eten als voor hun tweelingschap, dat een eigen identiteit in de weg staat.

Het keerpunt in dit intieme filmportret, dat een adembenemend slotbeeld kent, is de relatie die Liesbeth krijgt met een man die ze in de galerie heeft ontmoet. Het zet de eenheid onder druk. Liesbeth bloeit op in de liefde, die haar tegelijk opstandig maakt. Het samenleven met haar zus begint haar te verstikken. ,,Ik heb haar gezegd: ik stap eruit. Zo voelt het echt: alsof ik uit een sekte stap.”

Angelique heeft het daar moeilijk mee, zit er wat verloren bij. En terwijl Liesbeth bezig is zich langzaam los te maken van de knellende banden, haar kinderwens serieuzer wordt en zij lichamelijk ronder en voller wordt, zie je Angelique stiller en brozer worden. Het kost dan heel wat minder moeite om die twee uit elkaar te houden.

 

Januari, 2011

UA-37394075-1