Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

De scheids heeft het gedaan

Een arbitraire dwaling kan grote gevolgen hebben voor het verloop van een wedstrijd. Op het Europees kampioenschap in 2008 in Oostenrijk en Zwitserland was het niet anders. Daar zette een vermeende foute beslissing van de scheidsrechter een heel land op zijn kop.

 

De Belgische filmmakers Yves Hinant en Jean Libon stonden er met hun neus bovenop. Zij hadden van de UEFA op het EK van toen onbeperkt toegang gekregen tot de crème van de internationale topscheidsrechters en hun grensrechters. Ze volgden in hun intrigerende documentaire ‘Les arbitres’ (‘Kill the Referee’) de arbiters voor en achter de schermen, tijdens de ontspanning in hotelkamers, bij hun concentratie en rituelen in de kleedkamers, in de nabespreking en vooral op het voetbalveld zelf: met camera’s en prikmicrofoontjes.

In de film zien en horen we wat de scheidsrechter en zijn assistenten op het veld doen en zeggen, en wat ze te horen krijgen van spelers en publiek. Daarbij valt op hoezeer de scheidsrechter in veel van zijn beslissingen afgaat op zijn grensrechters en de vierde man – de official van de organiserende voetbalbond – en dat hij ook bij het trekken van gele of rode kaarten zelden alleen handelt. Prachtig ook is hoe gedisciplineerd het arbitrale trio na afloop van de wedstrijd zijn kleedkamer opzoekt. Zodra de deur achter de heren dichtvalt, volgt de ontlading en de opluchting als ze ongeschonden uit de strijd zijn gekomen. De heren krijgen tenslotte nogal wat voor hun kiezen, want voetbal is passie, grote emoties, concentratie en vooral stress.

Je kunt als scheidsrechter nog zo vlekkeloos fluiten, één omstreden of verkeerde beslissing en je bent de gebeten hond. En je kunt de ‘hoofdprijs’ wel vergeten, zoals de Engelse topscheidsrechter Howard Webb, vooraf getipt voor de finale, aan den lijve ondervond. Webb nam bij de wedstrijd Polen-Oostenrijk een beslissing in het nadeel van Polen. De Poolse fans waren furieus. Hun land was ‘bestolen’.

De film laat zien hoe de emoties daarna snel opliepen. Op het internet wordt Webb uitgemaakt voor alles wat slecht is. Schandelijker is dat Poolse politici aan die stemmingmakerij meedoen, onder wie premier Donald Tusk, die zich laat ontvallen ‘iemand te willen vermoorden’. Webb blijft onder de opwinding ogenschijnlijk de rust zelf. Hij weet dan nog niet dat thuis in Engeland zijn familie is lastig gevallen en bedreigd.

Bij zijn volgende wedstrijd in Salzburg krijgt de oud-politieagent extra bescherming. Om dit soort omstreden beslissingen en arbitrale dwalingen in de toekomst te voorkomen zou moderne technologie soelaas bieden, maar de hulp van videobeelden is voor de internationale voetbalbonden nog altijd uit den boze, terwijl de roep erom steeds verder aanzwelt.

De filmmakers nemen ook een kijkje bij de scheidsrechters thuis: bij de Webbs en bij de familie van de Italiaanse arbiter Roberto Rosetti, die in 2008 de finale Spanje-Duitsland floot en in 2010 de woede van de Mexicanen over zich afriep toen hij een buitenspeldoelpunt van Argentinië goedkeurde. Bij Rosetti thuis leven zijn vrouw en de echtgenotes van zijn grensrechters voor de tv hartstochtelijk mee met hun mannen op het veld.

Eind goed, al goed, want tot slot wordt de geplaagde Webb, net als Rosetti, door de Engelse voetbalbond in het zonnetje gezet. De scheids gaat de feestvierders zelf voor in het zingen van het ultieme voetballied ‘You’ll never walk alone’.

 

Juni, 2010

UA-37394075-1