Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

Drank en drugs, seks en Stones

In 1971 moesten The Rolling Stones, ‘’s werelds grootste rock-‘n-rollband’, Engeland ontvluchten wegens problemen met de fiscus. De ‘verbanning’ naar Zuid-Frankrijk leverde een van de beste albums van de Britse band op, ‘Exile on Main St.’ (1972).

In de documentaire ‘Stones in Exile’ van Stephen Kijak kijken de Stones en aanhang veertig jaar later terug op die periode van seks, drugs, drank en vooral rock-‘n-roll.

De Stones waren in 1971 wereldberoemd, rijk en ‘hot’. Overal lagen paparazzi op de loer. Iedereen wilde wat van de bandleden, iedereen die iets meende te betekenen wilde met ze gezien worden.

Mensen van allerlei slag kwamen langs aan de Côte de Azur, in de villa van gitarist Keith Richards en zijn vrouw Anita Pallenberg: beroemdheden, kunstenaars, muzikanten, vriendinnen, kinderen, technici, koks, drugsdealers en andere twijfelachtige figuren. Het was een bonte hofhouding van veel maffe vrienden van wie de Stones niet zelden meer last dan lust hadden. Sommige bandleden voelden zich ontheemd daar aan de Middellandse Zeekust en misten de Engelse kost. Afleidingen waren er te over. Daarnaast verbleef zanger Mick Jagger geregeld in Parijs omdat zijn nieuwe echtgenote Bianca moest bevallen.

Nachtenlang spelen in donkere,

vochtige keldergewelven

Er werd in de donkere, vochtige keldergewelven en de talrijke kamers van de enorme villa nachtenlang doorgespeeld. Niemand wist eigenlijk goed waar hij mee bezig was, niemand wist waartoe het allemaal zou leiden. Het is eigenlijk een wonder dat in die ordeloze bende, met een aan heroïne verslaafde Richards, een album kon ontstaan als ‘Exile on Main St.’ (of voluit ‘Exile on Main Street’), met gruizige blues- en rocknummers en hits als ‘Tumbling Dice’ en ‘Happy’. Een album waarvan in 2010 een nieuwe versie op de markt verscheen met daarop tien nog niet eerder uitgebrachte nummers.

Maar juist in die chaos, waarin de band maar wat leek aan te klooien, bleken de Stones tot grootse artistieke daden in staat. ,,Het was een enorme creatieve periode,” blikt (ex-Stones-)gitarist Mick Taylor in de film terug. Of zoals de excentrieke, altijd laconieke Richards zegt: ,,Mick wil altijd alles precies plannen en niets aan het toeval overlaten, terwijl ik wakker word en wel zie wat de dag brengt.” De sfeer was als in Fellini’s klassieke film ‘La dolce vita’ (het goede leven). ,,Het was niet de manier van leven die je zelf zoekt, maar de manier van leven die jóu kiest,” aldus Jagger over die tijd.

 

De dikke vingers van Jagger, Richards, Watts

 

De film, die zeker niet alleen voor fans de moeite waard is, geeft een indruk van de uitspattingen en bizarre wederwaardigheden van The Stones in hun hoogtijdagen. De muziek en de sfeer staan voorop. De sfeer wordt teruggehaald door oude, grofkorrelige, soms wazige filmopnamen, en door de fraaie foto’s van de Fransman Dominique Tarlé, die een half jaartje mocht ‘meelopen’, waarbij hij duizenden opnamen maakte van het onalledaagse leven van de bandleden en hun entourage.

Dat het leven van de Stones vol tegenstrijdigheden zat, komen we overigens maar mondjesmaat te weten. Zo horen we wel dat ze verstrikt waren in financiële perikelen met hun ex-manager (Allen Klein), maar niet dat de verhoudingen tussen Jagger en Richards op zijn zachtst gezegd gespannen waren, onder meer vanwege een avontuurtje van Jagger met Anita Pallenberg, zoals Robert Greenfield beweert in zijn boek ‘Exile on Main St., A season in hell with the Rolling Stones’. Verwonderlijk is dat niet, Jagger, Richards en drummer Charlie Watts hadden zelf een dikke vinger in de pap bij de realisatie van de film.

 

April, 2010

 

UA-37394075-1