Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

Het bizarre leven van J.K.Rowling

In het openhartige filmportret ‘De laatste Harry Potter van J.K.Rowling’ van James Runcie legt de Britse schrijfster de laatste hand aan haar levenswerk en tegelijk leren we de schepper van een van de succesvolste romanseries aller tijden beter kennen. Daaruit blijkt dat de ene helft van het leven van Joanne of Jo Rowling doorsnee is en de andere volstrekt bizar.

 

Runcie wilde erachter komen wat het geheim is van het succes van J.K.Rowling. En hij komt dicht bij ‘de waarheid’, want Rowling vertrouwt hem. Anders zou ze zich niet door hem het hemd van het lijf laten vragen en hem zeker niet over haar schouders hebben laten meekijken terwijl ze de laatste alinea’s van haar epos schrijft.

De eerste beelden zijn van januari 2007. Rowling (1965) werkt in een hotelkamer in Edinburgh in het grootste geheim aan het zevende en laatste deel ‘Harry Potter and the deathly hallows’ (‘Harry Potter en de relieken van de dood’), waarvan de verfilming van het eerste deel in de bioscoop nu wereldwijd een massapubliek trekt.

We zien haar tikken op de laptop. Als haar romancyclus is voltooid, is ze opgelucht en tevreden over het resultaat. Een glimlach glijdt over haar gezicht, maar vrijwel tegelijk raakt ze bevangen door twijfel. ,,Sommige mensen vinden het vast helemaal niks,” zegt ze bijna wanhopig. ,,En de fanatieke fans hebben zulke hoge verwachtingen dat ik niet weet of ik die kan waarmaken.”

De spanning is te snijden als het manuscript onder strikte geheimhouding, alsof het een staatsgeheim betreft, via de uitgeverij naar de drukkerij gaat en de laatste Potter vervolgens in een miljoenenoplage verschijnt – inmiddels is de serie in bijna zeventig talen verschenen en zijn er tegen de 400 miljoen boeken van verkocht.

Een nieuwe golf van Potter-manie volgt. Lezers reageren opgetogen, critici tevreden. En Rowling wordt overal als een filmster onthaald. Als ze bij de première van een Potterfilm onder het bliksemlicht van camera’s over de rode loper loopt, wuift en glimlacht ze beleefd maar plichtmatig. De glamourwereld, waarin sterrengedrag is vereist, is niet aan haar besteed.

Ver weg van het publicitaire gewoel steekt ze beter in haar vel. We zien haar terugkeren naar de plekken van haar jeugd. Ze praat met haar jongere zus Di over haar vreugdeloze jeugd die de kiem legde voor ‘Harry Potter’ – het cliché dat een moeilijke jeugd een goudmijn voor een schrijver is, wordt hier moeiteloos bevestigd.

Vragen worden op haar afgevuurd. Zoals: wat is je grootste tekortkoming?

‘Kort lontje.’

Wat is voor jou geluk?

‘Gelukkig gezin.’

En dat verlangen komt deels voort uit haar kinderjaren. Rowling, op dezelfde dag jarig als Harry (31 juli), groeide net als haar held op in een buitenwijk. Er was ook een kast onder de trap, maar zij hoefde daar niet te slapen. Thuis had ze wel met dezelfde soort zuinigheid te maken.

Met haar dwingeland van een vader kon ze niet overweg. ,,Ik was bang voor hem.” Ze heeft al jaren geen contact meer met hem. Beter was de band met haar moeder, die in 1990 aan multiple sclerose overleed en nooit weet heeft gehad van Harry Potter. ,,Achteraf zie ik hoe alles erdoor gekleurd is. Ik was net bezig met schrijven voor ze stierf. De plot veranderde niet, alles werd wel dieper en donkerder.”

Ze gaat uitvoerig in op de betekenis van haar boeken en haar maatschappelijke status. Ook haar man Neil Murray komt aan het woord, een arts, met wie ze twee kinderen heeft. En thuis bakt ze een verjaardagstaart. Alleen op de vraag of ze puissant rijk is, onthoudt ze zich van commentaar, al erkent ze dat ze vele miljoenen Britse ponden op haar bankrekening heeft staan. Ze beheert een liefdadigheidsfonds, dat onder meer geld steekt in onderzoek naar MS.

Jo Rowling schiet vol als ze terug is in de flat in Edinburgh waar Harry Potter is geboren. Hier deed ze als bijstandsmoeder, berooid en depressief na haar eerste ‘korte en rampzalige huwelijk’ waaruit ze een dochter heeft, het enige wat ze moest doen: schrijven. ,,En of het nou werd afgewezen of niet,” blikt ze terug, ,,maakte me niet uit. Ik móest het schrijven.”

December, 2010

 

UA-37394075-1