Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

Het kind in Ted van Lieshout

In ‘Het hoogste woord’ voelt presentator Klaas Drupsteen op milde wijze de gelauwerde kinderboekenschrijver Ted van Lieshout aan de tand. Dat doet hij aan de hand van enkele Bijbelcitaten. ,,Er zijn dingen gebeurd die helemaal niet fijn waren.’’

Het levert een openhartig filmportret op van een prettig eigenwijze en energieke kunstenaar met een opgewekt gemoed die aantoont dat je geen grote kindervriend hoeft te zijn om bijzondere boeken voor de jeugd te schrijven. ,,Ik vind kinderen best leuk,” zegt Van Lieshout met zijn licht Brabantse accent na een lezing voor een aandachtige klas in de bovenbouw van een Amsterdamse basisschool. ,,Maar na een half uurtje wil ik weer naar huis.” Zelf kinderen opvoeden is, denkt hij, ook niet aan hem besteed. ,,Ik geloof niet dat ik er de energie voor zou kunnen opbrengen. Het is werk, geen hobby.”

Waarom hij dan zo goed voor kinderen kan schrijven? ,,Ik kan een knopje omdraaien waardoor ik dicht bij mijn kindertijd kom,” zegt hij in het filmportret, uitgezonden door de NCRV. ,,Ik ben kinderachtiger dan andere volwassenen. Niet omdat ik een kinderachtig persoon ben, maar omdat ik die humor leuk vind, dat speelse.”

‘Als kind was ik al een beetje volwassen,

alleen zag niemand dat toen’

Het kind in hem heeft hem dan ook nooit verlaten. ,,Als kind was ik een beetje zorgelijk, al een beetje volwassen. Alleen zag niemand dat. Natuurlijk was ik dat ook niet echt, maar ik had wel dat gevoel,” zegt hij met die karakteristieke, laconieke toon in zijn stem, waardoor ook zijn zwaardere uitspraken iets lichts en luchtigs krijgen.

Ted van Lieshout (Eindhoven, 1955) is een veelzijdig kunstenaar. Hij tekent, hij schrijft jeugdromans, verhalen, sketches, liedjes en gedichten met een licht melancholische inslag. Hij is bekroond met talrijke Gouden en Zilveren Griffels en hem werd in 2009 de Theo Thijssen-prijs toegekend voor zijn oeuvre van meer dan vijftig boeken. Alleen al zijn boektitels verraden een speelse geest: ‘Van verdriet kun je grappige hoedjes vouwen’, ‘Mijn botjes zijn bekleed met deftig vel’, ‘Kind te huur’ en ‘Mama, waar heb jij het geluk gelaten?’

In 2009 verscheen zijn bundel ‘Hou van mij’, met vrijwel al zijn gedichten, waaronder enkele kleurrijke beeldsonnetten. In ‘Het hoogste woord’ is te zien hoe hij daarbij te werk gaat. Op het strand verzamelt hij schelpen, die hij in zijn werkkamer in een voormalig pakhuis op de Amsterdamse Wallen met behulp van de computer in de vorm van een klassiek sonnet rangschikt, scant en uitprint.

‘Ik hoef niet te wennen aan alleen-zijn’

Van Lieshout is weliswaar geen kluizenaar, toch dompelt hij zich het liefst onder in zijn werk. En dat single zijn mag misschien nadelen hebben, zegt hij, het voordeel is dat ‘ik in mijn leven tenminste nooit zal hoeven wennen aan het alleen komen te staan’.

In het portret komt ook uitgebreid zijn moeizame jeugd aan de orde. Hij werd vaak gepest, vooral vanwege zijn homoseksualiteit. ,,Dat zat me niet lekker. Ik wilde dat helemaal niet zijn. Ik kon niet goed aansluiting vinden, was ook vaak ziek. Ik wilde iets met kunst doen, maar ik kon daar niet zo goed uiting aan geven. Er zijn dingen gebeurd die helemaal niet fijn waren.’’

Pas op latere leeftijd was hij in staat om te schrijven over de geheime relatie die hij als 12-jarige met een pedofiel had. In ‘Zeer kleine liefde’ beschrijft hij hoe de ernstige, introverte jongen die hij was heimelijk genoot van de exclusieve aandacht van een oudere man, maar daar op een dag genoeg van had en weg holde. Naar aanleiding van dat boek ontving hij veel reacties: ,,Ook van pedofielen die dachten dat ze in mij een bondgenoot hadden gevonden. Dat ging me te ver. Ik denk genuanceerd over die relatie, maar ik keur het wel af.”

Maart, 2010

 

 

 

UA-37394075-1