Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

Het taboe op mentale steun

Nederland wemelt van de therapeuten, coaches en psychologen met allemaal een eigen specialisme. Het lijkt soms wel of heel Nederland in therapie is of op zoek is naar geestelijke bijstand of mentale ontspanning.

 

De tijd dat we daar negatief op reageerden lijkt voorbij, al kijken we nog altijd op van iemand die aan koeknuffelen doet of een lachtherapie ondergaat.

Maar hoe is dat elders? Staat er in China of Pakistan ook een legertje hulpverleners klaar als je er even doorheen zit, een burn-out of relatieproblemen hebt, niet lekker in je vel zit of in de examenstress schiet? VPRO’s Metropolis, die met regelmaat een Nederlandse kwestie vergelijkt met de kijk daarop elders in de wereld, doet in de aflevering ‘In therapie’ een beroep op zijn correspondenten in China, Pakistan en Los Angeles om erachter te komen hoe bijzonder of gewoon de Nederlandse geestelijke gezondheidszorg is.

In China staat die in elk geval nog in de kinderschoenen. Shanghai bijvoorbeeld moet het doen met honderd psychologen op twintig miljoen inwoners. Alles valt of staat met vrijwilligers. Zoals in Nanjing, waar de 150 meter hoge Yangtze River Bridge een populaire plek is om zelfmoord te plegen. Zestig procent van de zelfmoordplegers is jonger dan dertig, allemaal kinderen uit gezinnen van de één-kind-politiek. ,,Ieder jaar zijn er mensen die recht voor mijn neus springen,” zegt meneer Chen, koerier van beroep. Hij rijdt elk weekeinde op zijn scooter over de brug heen en weer om suïcidale mensen van hun voornemen te weerhouden. Op de dag van de opnamen houdt hij een vrouw tegen, een van de 175 mensen die hij sinds 2003 van een wisse dood heeft gered.

‘Niemand is hier gelukkig, behalve de corrupte leiders.’

Chen heeft met de meesten die hij heeft gered nog contact. Hij zorgt voor noodopvang en betaalt voedsel uit eigen zak. ,,Hij leert ons problemen onder ogen zien en er niet voor weg te lopen,” zegt een man die door hem op het nippertje gered werd. Desondanks wordt Chen met schele ogen aangekeken: ,,Mensen denken vaak dat ik gestoord ben.”

In Pakistan is mentale ondersteuning helemaal taboe. Het zit niet in de aard van de Pakistanen om hulp te zoeken, zegt Metropolis-correspondent Kazim Razaa. Hij bezoekt winkelier Ilias Memen, die in Karachi een bomaanslag overleefde waarbij hij veel vrienden voor zijn ogen zag sterven. Maar hij weigert in therapie te gaan: ,,Niemand is hier gelukkig, behalve de corrupte leiders.”

Razaa brengt hem in contact met een van de weinige Pakistaanse therapeuten, klinisch psycholoog Asma. Zij spreekt de zwaar getraumatiseerde man aan: ,,Het is niet gezond om dagelijks de plek te bezoeken waar je vrienden hebt verloren. Je moet je normale leven terugkrijgen.”

Waar in het ene deel van de wereld een fundamenteel tekort is aan geestelijke bijstand, lijken ze in het andere door te slaan, zoals in de Verenigde Staten. Correspondent Josh bezoekt in Los Angeles mevrouw Lee, die een ‘hollistische vibratietherapie’ heeft ontwikkeld, waarmee kinderen zich volgens haar beter kunnen wapenen tegen de stress van alledag. In de lotushouding op een grasveld zegt ze: ,,Stress, angst en depressie nemen epidemische vormen aan onder kinderen en tieners. Je denkt dat het goed met ze gaat, maar ze hebben toch stress.” Ze noemt zichzelf een pionier, maar vergeleken met het pionierswerk in China en Pakistan lijken de gestreste Amerikaanse kinderen, die eerder verveeld en verwend lijken, vooral een gat in de markt te zijn.

 

Maart, 2010

 

 

UA-37394075-1