Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

J.J. Cale, een inspirerende stoïcijn

Lome, aanstekelijke muziek en een raspende stem. Onverstoorbaar, laconiek en onderkoeld. Het was J.J. Cale (1938-2013) ten voeten uit. De gitarist en songschrijver, die veel andere muzikanten inspireerde, schreef onder meer de popklassiekers ‘After midnight’ en ‘Cocaine’.

 

Maar als ‘slowhand’ Eric Clapton diens ‘After midnight’ (1970) niet had opgenomen, zou waarschijnlijk nooit iemand van J.J. Cale gehoord hebben. Omdat eigen succes uitbleef, overwoog hij indertijd zelfs om de muziek eraan te geven.

 

Clapton was overigens niet de enige die Cale bewonderde. Neil Young noemde hem, met Jimi Hendrix, de beste gitarist die hij ooit hoorde. Ook Dire Straits-zanger en gitarist Mike Knopfler erkende sterk door hem te zijn beïnvloed.

 

Hij werd geboren als John Weldon Cale, maar nam de artiestennaam J.J. Cale aan om verwarring met zijn naamgenoot John Cale te voorkomen. Hij vertrok in de jaren zestig naar Los Angeles, waar het succes aanvankelijk op zich liet wachten. Cale brak zelf meteen door met zijn eerste album ‘Naturally’ (1972), dat een buitenbeentje was in de popwereld die indertijd werd gedomineerd door symfonische en psychedelische rock.

 

Op ‘Naturally’ is de typische Cale-stijl te horen die een mengelmoes is van blues, country, folk, rockabilly en jazz. Vele albums volgden en ze bevatten alle dezelfde aangenaam lome stijl en sfeer, de zogenoemde Tulsa Sound, die zo perfect past bij het landschap van Oklahoma en de stad Tulsa, het hart van de Amerikaanse midwest. Cale’s platen klinken alsof ze op een zwoele zomeravond ergens op een veranda in de Amerikaanse midwest zijn opgenomen. De muziek van Cale doet het dan ook goed op momenten en plaatsen waar het leven even geen haast heeft.

 

Cale bleef trouw aan zichzelf. In 2004 verscheen ‘To Tulsa and back’. Het was zijn eerste studioplaat in acht jaar. Hij zocht ervoor oude vrienden op om in zijn geboorteplaats Tulsa (Oklahoma) dit album op te nemen. Voor zijn album ‘The road to Escondido’, dat hij samen met Eric Clapton opnam, ontving hij in 2008 een Grammy Award.

Cales relaxte en onderkoelde stemgeluid sloot naadloos aan bij zijn karakter. Cale schuwde, anders dan de meeste popsterren die hem bewonderden of nummers van hem coverden, de openbaarheid.

 

Hij trok zijn eigen plan, al kende ook hij de verleidingen, gezien zijn wilde jaren in Californië. In de acht jaar oude documentaire ‘To Tulsa and Back – On tour with J.J. Cale’ keert de muzikant terug naar de oorsprong van de Tulsa Sound. De film geeft een mooi beeld van leven en werk van Cale als inspirerende, stoïcijnse figuur die zijn nummers liefst schreef in de periferie, op parkeerplaatsen of in motels, en als groot levensgenieter liever lui dan moe was.

 

Juli, 2013

 

Een bekorte versie verscheen in de kranten die zijn aangesloten bij De Persdienst.

UA-37394075-1