Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

Juliette Binoche: ogen kunnen niet liegen

In ‘Schetsen voor een portret’ volgt Marion Stalens de beroemde Franse filmactrice Juliette Binoche. De documentaire laat een veelzijdig actrice zien die ook een begaafd schilderes en danseres blijkt te zijn.

Juliette Binoche (Parijs, 1964) is geen doorsnee actrice. Ze is een artistieke duizendpoot die acteert, schildert en danst. ,,Ik schilder,” zegt ze, ,,maar ik ben geen schilder, ik dans maar ik ben geen danser.”

Vervolgens zien we hoe in een handomdraai een prachtig portret op papier verschijnt; ze schildert al jaren de regisseurs van de films waarin ze speelt. Ook als danseres is ze technisch vaardig, expressief en gedreven, zoals blijkt uit een pas de deux met danser en choreograaf Akram Khan.

 

Schilderen en dansen is ‘jezelf vergeten’.

 

Dansen en schilderen doet ze om zichzelf te ontspannen en op te laden. Schilderen en dansen is ‘jezelf vergeten’. Haar motto luidt: doe wat je innerlijke stem je ingeeft en heb lak aan vaste patronen. Dát is wat een artiest maakt. Ze doet niets halfbakken, maar met overgave.

Juliette Binoche komt uit een creatief gezin. Haar ouders, die scheidden toen ze twee was, waren acteurs. Het was vooral haar creatieve en doortastende moeder die ervoor zorgde dat zij de actrice kon worden die we nu kennen. Het begin was een strijd voor de jonge actrice, die zonder doorzettingsvermogen en geloof in eigen kunnen allang had afgehaakt, ,,want alles lijkt erop gericht om je alle hoop te ontnemen”. Haar werd bovendien verzekerd dat als ze het écht wilde gaan maken ze naar Hollywood moest. Ze weigerde: ,,Ik ben en blijf een Française, ik maak films waar en wanneer en met wie ik wil.”

André Téchiné

In eigen land brak ze in 1985 door met ‘Rendez-vous’ van André Téchiné. Internationaal kreeg ze erkenning voor haar spel in ‘The unbearable lightness of being’. Voor haar rol in de ‘The English patient’ ontving ze in 1997 een Oscar. Een van haar mooiste rollen speelde ze in ‘Trois couleurs: Bleu’ (1993) van Krzysztof Kieślowski.

 

Een mooie vrouw, fotogeniek en gewild in de wereld van de glamour.

 

In 2008 stond ze in de Franse Playboy. Verbazend is dat niet, want ze is een mooie vrouw, fotogeniek en gewild in de wereld van de glamour. En ook al is ze wars van sterallures, in de documentaire is te zien hoe ze straalt tijdens fotosessies en geniet van alle aandacht. ,,Maar dat is allemaal buitenkant,” zegt ze. ,,Een leugen. Je communiceert met je ogen. En een blik kan niet liegen.”

 

,,Het meisje dat ik was, heeft me eigenlijk nooit verlaten.”

 

Haar fascinatie voor ogen, die ze als eerste schildert als ze een portret maakt, loopt als een rode draad door de documentaire. En die volgt aan de hand van Binoche’s schilderijen losjes haar filmcarrière en eindigt met een tentoonstelling van haar werk.

Regisseuse Marion Stalens is de zus van Juliette Binoche. Dat kan voor zo’n persoonlijk en intiem portret nadelig en klef uitpakken, maar daarvan is hier geen sprake. De actrice reageert ontspannen en geeft zonder enige verkramptheid antwoord op de intiemste vragen. Ze is beurtelings nuchter, open en onverbloemd, serieus, geestig en goedlachs.

Als Binoche, zelf moeder van twee kinderen, met haar zus in de trein zit, praten ze met warmte over hun jeugd. Juliette wilde als kind een prinses wilde zijn. ,,Nu ben je zelf een ‘prinses’. Hoe zou het meisje dat je was nu tegen je aankijken? Trots?’’ vraagt haar zus. Juliette Binoche denkt even na. Een dromerige lach speelt om haar lippen: ,,Dat meisje heeft me eigenlijk nooit verlaten.”

 

Februari, 2010

 

 

UA-37394075-1