Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

Lieneke le Roux in ‘Zadelpijn: Het verwende nest’

‘WIJ DURVEN ALLES TE ZEGGEN’

Na de theaterhit ‘Zadelpijn’ is er nu het vervolg: ‘Het verwende nest’. Opnieuw een feelgoodvoorstelling van dezelfde schrijfster en hetzelfde gezelschap ,,Alles wat je voelt en niet durft te zeggen, dat zeggen wij wel”, aldus Lieneke le Roux, een van de actrices.

Twee seizoenen geleden was ‘Zadelpijn’ over een fietsende damesclub een theaterhit. Een voorstelling vol ritme en vaart, waarin met verve werd geacteerd. Ook het vervolg ‘Het verwende nest’ is weer feelgoodtheater met scherpe en tragische kantjes. Maar lichtheid overheerst, vindt Lieneke le Roux (Groningen, 1955). ,,Het publiek verlaat met een ongelooflijk blij gevoel de zaal. En op toneel heb je als acteur hetzelfde”, zegt de actrice, die ooit begon bij het grote toneel – Toneelgroep Amsterdam, Het Nationale Toneel – en zich ontwikkelde tot een veelzijdig actrice die behalve in theatervoorstellingen in films, tv-series en musicals speelt. ,,Ja, het klinkt misschien raar om te zeggen, maar ik ben van veel markten thuis, ik doe van alles.”

Waaraan is het succes van ‘Zadelpijn’ te danken? ,,Ik denk dat het vooral de herkenning is. Alles wat je voelt en eigenlijk niet durft te zeggen, dát zeggen wij wel, en het doet verder totaal niet af van de liefde voor elkaar. Ik denk dat dát de mensen zo heeft aangegrepen. Dat gevoel van verbondenheid. Negativiteit hoeft daarop geen invloed te hebben. De bodem is de liefde. Wat je elkaar ook aandoet, je moet altijd op zoek naar wat je verbindt. Dat vind ik in deze tijd een heel belangrijke boodschap.”

Dat ‘Zadelpijn’ een vervolg krijgt, is te danken aan het publiek. Lieneke le Roux: ,,Wij werden overstelpt met reacties van mensen die ons vroegen door te gaan. De dames (het schrijfstersduo Liza van Sambeek) hebben immers meer boeken geschreven. Dat kwam de producent ter ore en ook wij waren uiteraard ook blij met deze reacties.”

Wiske Sterringa, die ook ‘Zadelpijn’ voor het toneel bewerkte, is vervolgens met ‘Het verwende nest’ aan de slag gegaan. Bruun Kuijt is weer als regisseur aangetrokken. ,,De hele club is hetzelfde, min of meer.” Min of meer ja. Hymke de Vries vervangt Renée Soutendijk, die heeft moeten afhaken omdat haar jongste kind ernstig ziek is.

In ‘Het verwende nest’ besluiten drie vrouwen, verlaten door hun mannen, samen een bouwvallig grachtenpand te kopen en te verbouwen, om met het oog op de oude dag met elkaar te zijn en voor elkaar te zorgen. ,,Het zijn van die dromen die misschien een heleboel vijftigplussers hebben. Ik hoor het vaker om me heen – ‘god, was dat maar mogelijk’ – want iedereen is als de dood voor het verzorgingshuis.”

Het is de kapstok voor allerlei verhaallijnen en thema’s, en veel onderling gesteggel. En de titel?,,Die slaat op de naam die ze het huis hebben gegeven. Ze hebben geld zat en kunnen hun droom verwezenlijken. Het zijn ook best wel verwende wijven als ik heel eerlijk ben.”

De vrouwen op het toneel verschillen sterk van karakter. ,,Dat klopt. En dat maakt het ook zo heerlijk. Dat je een ander zichzelf kan laten zijn zonder dat je er iets aan wilt veranderen. Omdat wij zo enorm verschillen van elkaar kun je zoveel compassie hebben met iedereen die anders is. Het is verrijkend als je daarvan de pracht en de schoonheid van leert inzien. Dat is een boodschap die de wereld ook wel in mag, vind ik.”

Is het ook een typisch vrouwenstuk? ,,Er zitten twee mannen in. In de vorige zat er één. Nee, ik vind het geen typisch vrouwenstuk. Wel een inkijkje in vrouwenlevens en dat is zeker interessant voor mannen. Dat was in ‘Zadelpijn’ ook zo. Mannen genoten ongelooflijk van de inkijk in die levens.”

Wat maakt ‘Het verwende nest’ anders dan zijn voorganger? ,,Fundamenteel anders is dat er iemand doodgaat. Een van de vrouwen die in ‘Zadelpijn’ ziek was, gaat in ‘Het verwende nest’ dood aan kanker. Dat is een nogal ingrijpende gebeurtenis, een belangrijke lijn in het stuk. Ze wordt door ons op handen gedragen en afgelegd, op een prachtige manier. Het is natuurlijk allemaal theatraal vertaald, maar het wordt nergens larmoyant of onecht. De boodschap is wel zwaar, maar het heeft tegelijk iets lichts, want we gaan allemáál dood. Maar, wat ook belangrijk is, het leven gaat door.”

Het toeval wil dat Lieneke le Roux tussen de bedrijven door meewerkt aan de film ‘Brozer’ van Mijke de Jong, het vervolg van ‘Broos’, waarvoor de actrice een Gouden Kalf ontving. ‘Broos’ (1997) gaat over vijf zussen bij wie tijdens de bespreking van het veertigjarig huwelijksfeest van hun ouders veel oudzeer naar boven komt. Rode draad in ‘Brozer’ is het stervensproces van actrice Leonoor Pauw. In de film, die laat zien wat kanker met je doet en kan doen, lopen schijn en werkelijkheid door elkaar heen. ,,We spelen nog wel die zussen, maar langzamerhand hebben we de grote werkelijkheid ontdekt. Voor mij is het nu heel raar om in een theatervoorstelling te zitten waarin iemand doodgaat aan kanker terwijl ik tegelijk in een film zit waarin dat écht gaat gebeuren. Als ik op toneel sta moet ik mezelf in de hand houden om daar niet allerlei emoties toe te laten.”

De makers van de film weten dat het ophoudt, maar niet wanneer. ,,Leonoor kan niet zoveel meer aan. Nu en dan maken wij opnamen, een of twee keer in de maand. Dit is echt het meest bizarre project waar ik ooit in heb gezeten. Dat geldt voor alle medewerkers, want niemand weet het. Dat is de kern van alles. Wij doen wel alsof we alles weten maar we weten niks. En zeker niet over de dood. We zijn er alleen maar bang voor. Leonoor geeft ons de gelegenheid om, zoals Adelheid (Roosen) zei, creatief om te gaan met wat we het allerengst vinden.”

Bos Theaterproducties presenteert: ‘Zadelpijn 2: het verwende nest’, naar de roman van Liza van Sambeek. Regie: Bruun Kuijt. Spel: Lieneke le Roux, Margo Dames, Carolina Mout, Debby Petter, Esther Roord, Hymke de Vries, Has Drijver en Robbie Aldjufri. www.bostheaterproducties.nl

 

september, 2012 

UA-37394075-1