Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

Liz Snoijink: ‘Verlost zijn van ambitie voelt vrij’

Het scheelde niet veel of de lange tournee van de toneelvoorstelling ‘Liefde levenslang’ moest worden gecanceld. Kort voor de première haakte hoofdrolspeelster Linda van Dyck af met een burn-out. Op de valreep nam Liz Snoijink haar plaats in, ,,terwijl ik eigenlijk juist een tijd níet op de planken wil staan”.

 

Theaterproducent Hummelinck Stuurman was blij dat Liz Snoijink de hoofdrol van de zieke hoofdrolspeelster wilde overnemen. Toch was daar wel enige overredingskracht voor nodig, al was het maar omdat Liz Snoijink ook zelf in de lappenmand was. ,,Ik had een gebroken schouder, opgelopen op oudejaarsdag tijdens het skiën. Ik kon bijna niet bewegen, had veel pijn. Toen het eerste telefoontje kwam, liet ik weten dat het fysiek niet mogelijk was.”

 

 

,,Ik weet van mezelf dat ik goed functioneer in stress-situaties. Ik raak niet in paniek. Ik laat me niet intimideren.”

 

 

De aanhouder won, uiteindelijk. ,,Actrice Renée Fokker belde, net als de regisseur, de producent. Liz, alsjeblieft, we zitten zo in nood, anders moeten we de hele boel cancelen. Ik heb daarna met mijn vriend gepraat. Ik ben de tekst gaan lezen en dacht, ja, dit kan ik wel. Het is niet iets wat ik van ver moet halen. Hier wist ik meteen dat het me zou gaan lukken. Bovendien weet ik van mezelf dat ik goed functioneer in stress-situaties. Ik raak niet in paniek. Ik laat me niet intimideren.”

 

,,Mijn bekken was ontzet, gekneusd, ik liep slecht, hinkte, sleepte een beetje. Dat is nu over, maar in de voorstelling blijf ik het gebruiken. Ik speel een beschadigde vrouw.”

 

De voorstelling is intussen vrijwel unaniem bejubeld, Liz Snoijinks spel wordt geprezen, net als laatst haar rol van Lucille, de echtgenote van Freddy Heineken, in de dramaserie ‘Freddy, een leven in de brouwerij’. Wel ondervindt ze nog dagelijks de naweeën van het ski-ongeval. ,,Het doet gewoon nog pijn. Mijn bekken was ontzet, gekneusd, ik liep slecht, hinkte, sleepte een beetje. Dat is nu over, maar in de voorstelling blijf ik het gebruiken. Ik speel een beschadigde vrouw. Het past goed bij Juliette.”

Geheim

Deze Juliette leeft met een ondraaglijk geheim dat langzaam ontrafeld wordt. ‘Liefde levenslang’ is een toneelbewerking van de succesvolle Franse film ‘Il y a longtemps que je t’aime’ (2008), naar de film van regisseur en romanschrijver Philippe Claudel (van de bestseller ‘Grijze zielen’). Het is een relatiedrama over twee zussen die worden herenigd nadat een van hen twintig jaar in de gevangenis heeft gezeten. Liz Snoijink (1955) speelt de gekwelde moeder Juliette die het ondenkbare en onvoorstelbare heeft gedaan en daarover zwijgt. ,,Ze is totaal vervreemd van de samenleving. Ze schrikt overal van. Verder gebeurt er van alles om haar heen. Er komen mensen in haar leven die het goed met haar menen, die van haar houden. In mijn rol laat ik al die invloeden op me inwerken. Ik word als het ware van het begin tot het einde door de voorstelling geleid.”

 

,,Mijn eerste vriendje belandde in de gevangenis.”

 

In het stuk komen Snoijinks eigen ervaringen goed van pas. ,,Mijn eerste vriendje belandde in de gevangenis.” Ze was achttien. Haar vader nam haar vriendje mee naar het museum, waar de jongen zich een nieuwsgierige en snelle leerling betoonde. Hij werd kort daarop gepakt bij een roofoverval op een museum. ,,Ik heb hem de eerste tijd, dik een jaar lang, elke week opgezocht. Het heeft weinig met deze situatie te maken, maar het was allemaal wel heftig. In de voorstelling beschrijf ik een droom waarin Juliette de poort uitloop. Ze voelt niets, er is alleen een groot zwart gat, een totale leegte. Gek genoeg moet ik daarbij iedere avond aan de gevangenis in Scheveningen denken.”

 

,,Ik ben actrice. Dat is niet iets wat je dóet maar wat je bént.”

 

Liz Snoijink speelde tot voor kort vrijwel non-stop op het toneel (‘Kopenhagen’, ‘Fara Diba’), in de film (‘De kleine blonde dood’, ‘Phileine zegt sorry’), op tv (‘Dokter Deen’) en in musical (‘La cage aux folles’). Ze had nu eindelijk eens haar handen vrij. Toeval? ,,Ik was helemaal niet van plan om te spelen. Ik ben actrice. Dat is niet iets wat je dóet maar wat je bént. Het is heel moeilijk om je daaraan te onttrekken. Het is iets wat zich aan me opdringt, waar ik ook echt van geniet. Ook van deze voorstelling kan ik elke avond genieten.”

,,Toch wil ik het niet, ik wil eigenlijk nog steeds niet. Ik wil eigenlijk een tijd níet op de plank. Ik wil andere dingen doen in mijn leven. Dat was de reden waarom ik niet met een andere productie bezig was. Ik heb net een paar opties voor de komende jaren stopgezet. Aan de ene kant voel ik me ertoe aangetrokken, om te spelen met leuke collega’s in een leuk stuk. Ik hou van het werk, vooral van het repetitieproces. Maar ik moet mezelf ook beschermen, want ik weet dat als ik het te lang doe ik last krijg van een soort bewustzijnsvernauwing. Dat ik nu toch weer ja heb gezegd, is het dubbele ervan. Het is ook zoiets moois, dat spelen. Komt bij dat ik deze rol normaal gesproken niet zo snel aangeboden zou hebben gekregen.”

 

,,Acteren was het allerbelangrijkste in mijn leven. Dan kwam er een hele tijd niks. Dat heb ik niet meer.”

 

Toen ze meer dan dertig jaar geleden begon met acteren, was ze buitengewoon ambitieus. ,,Acteren was het allerbelangrijkste in mijn leven. Dan kwam er een hele tijd niks. En dat heb ik niet meer. Ik ben die ambitie kwijt en dat is heel bevrijdend, heel fijn. Het is zoals een luipaard een gazelle doodt. Dat doet ie nou eenmaal, dat kun je hem niet kwalijk nemen. Het is zijn instinct.”

,,Zo voel ik het acteur-zijn ook een beetje na al die jaren. Het is iets wat ik moet doen, maar ik vind het niet altijd leuk. Het heeft ook met een fase in je leven te maken. Iemand als Linda van Dyck krijgt niet voor niets een burn-out. Voor haar geldt hetzelfde, jarenlang het ene stuk na het andere. Er is meer in het leven. Ik heb nu weer een mooie relatie en geniet enorm van buiten zijn, van lange wandelingen, van fietsen. Dat wil ik meer doen.”

Paradijs

Wie het kleine paradijs in Blaricum ziet waarin ze woont, kan zich dat voorstellen. ,,Het is zó fijn hier. Ik woon hier sinds 2000, al ben ik ook een paar jaar weggeweest. Ik zat in Argentinië. De aanleiding was werk, maar ik was zo gek op dat land en op Buenos Aires dat ik daar een appartement heb gekocht. Ik ga er nog steeds graag naartoe. Ik kwam er toen achter hoe dierbaar Nederland, mijn familie en mijn vrienden me zijn.”

 

,,Ik heb in het verleden een hele hoop dingen gedaan die ik achteraf niet wilde, maar die ik toen deed omdat ik bang was iets te missen.”

 

Is ze ook een leven in de spotlichten beu? ,,Daar raak je aan gewend. Dat is heel gewoon. Ik weet niet precies wat het is. Als de druk weg is, geeft het een enorme rust, ontspanning. Daarin gedij ik beter. Ik kan nu de consequenties beter overzien. Ik heb in het verleden een hele hoop dingen gedaan die ik achteraf niet wilde, maar die ik toen deed omdat ik bang was iets te missen. Dat ben ik kwijt. Heerlijk.”

Tot medio juni reist ze met de theaterproductie kriskras door het land. ,,Minstens één dag in de week ben ik vrij. Je kunt een heleboel níet. Mijn zoon, die bijna negen jaar in Japan woonde, komt straks een maand over. Ik zie hem maar eens per jaar. Nu ik ’s avonds moet spelen, zie ik hem halve dagen. Dat is jammer, dat vind ik wel erg. Maar het is even niet anders.”

 

Voorstelling ‘Liefde levenslang’. Regie: Ignace Cornelissen. Bewerking: Janine Brogt. Met: Liz Snoijink, Renée Fokker, Chris Tates, Nhung Dam en Mark Ram. Tournee t/m 10 juni. www.hummelinckstuurman.nl 

 

Maart, 2013

Een verkorte versie verscheen in de kranten van De Persdienst.

 

UA-37394075-1