Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

‘Men of purpose’: het verdriet van een trotse moeder

Aan de vooravond van de wereldwijde herdenking van de aanslagen van 11 september 2001 zendt het opiniërende NCRV-programma Altijd Wat de documentaire ‘Men of Purpose’ uit. Een portret van vijf Amerikaanse mariniers van rond de twintig die bijna tegelijkertijd de dood vonden in Afghanistan.

 

Liz de Kort, Ton Vanderplas en Mike Dam trokken van Afghanistan naar New York, Florida, Louisiana, Texas, Colorado en Pennsylvania om met familie en vrienden de levens in kaart te brengen van deze jonge Amerikaanse kerels. Wie waren deze mannen? Wat was hun motivatie om vrijwillig te vechten in een uitzichtloze oorlog in een onherbergzaam land dat ze slechts kenden van horen zeggen?

 

’11 september’ speelt daarin een alles overheersende rol. Ze waren tieners, zaten in het klaslokaal toen de vliegtuigen zich in de Twin Towers boorden. Het veranderde op slag hun leven. Ze maakten deel uit van een jonge generatie die gevormd is door 9/11. Of zoals een vriend van een van de gesneuvelde mariniers, de Texaan Travis Babine, zegt:

 

,,We herinnerden ons een rustigere wereld, die van vóór 2001. Het was een onschuldiger tijd. Ons denken is bepaald door de samenleving van erna. Wij waren en zijn extreem pro-Amerikanen. Al waren we jong, het beviel ons niet dat iemand Amerika aanviel. En we voelden haat. Nog steeds. Het was een reden te vechten tegen degenen die Amerika bedreigden.”

 

Hoe verschillend de vijf mannen ook waren, ieder op hun manier waren het mannen met een missie, ‘Men of purpose’. ‘Nine/eleven’ was een harde klap in het gezicht van de natie en dat konden ze niet over hun kant laten gaan. Zo voelden ze het, dát was hun motivatie om als mariniers orde op zaken te stellen.

 

,,Zij hadden de keuze om een makkelijk en veilig leven te leiden, maar ze kozen voor een leven vol beproevingen en zelfopoffering,” aldus luitenant-kolonel Patrick Cashman in zijn herdenkingsspeech op het Amerikaanse marinierskamp in Bakwa, Afghanistan, augustus 2009.

 

VIJF LEVENS, AMBITIEUS EN ONKWETSBAARB

 

‘Men of pupose’ is een evenwichtig opgebouwde en bij vlagen indringende documentaire. Gaandeweg krijg je inzicht in die vijf levens, in de dromen en ambities van jonge kerels, die zich te onkwetsbaar waanden om te denken dat ze in ‘bodybags’ naar huis gevlogen zouden worden. Een oom van de Texaan Jay Hoskins dacht er niet anders over. Met verstikte stem zegt hij, zelf een marinier die zijn neef ertoe verleidde om dienst te nemen bij de US Marines:

 

,,Ik had niet verwacht dat hij zou sneuvelen.”

 

In Florida toont de moeder van Christian Rivera meer werkelijkheidszin. Ze had haar zoon nog zo gewaarschuwd en gesmeekt niet naar Afghanistan te gaan. Maar hij had al getekend. Nachtenlang lag ze wakker, voorbereid op het ergste. Ze droomde van drie mariniers die op een dag met het slechte nieuws aan de deur zouden staan. Toen het eenmaal zo ver was, leek het of ‘mijn hart uit mijn lijf werd gerukt’. Maar er is geen woede of wanhoop. Nee, ze is ,,trots om de moeder van een held te zijn”.

 

Hetzelfde geldt voor de ouders van James Argentine uit New York. Het was immers de wens van hun jongen. Hij liet zich door niets en niemand weerhouden. Ze zitten er voor de camera verslagen bij. Ook bij hen geen wanhoop of woede. Er is vooral berusting en een in stilte beleden onuitsprekelijk groot verdriet.

 

Augustus, 2011

UA-37394075-1