Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

Op een lekkend bed van gefrituurd radijs

Micha Wertheim was, voor mij, tot voor kort een vage naam. Een cabaretier. Veel meer wist ik niet van hem. Hoogste tijd om nader kennis te maken, met dank aan mijn gade die zich graag laat verrassen. En Wertheim is een geval apart. Dat werd snel duidelijk bij ‘Voor je het weet’, zijn zesde programma dat net zo goed ‘Deadline’ of ‘Geen deadline’ had kunnen heten. Hij is een cabaretier met een eigen vorm, een eigen stijl, een eigen geluid.

Hij overrompelde met enkele briljante doordenkers en vooral met zijn sprankelende ‘vertelling’ in een restaurant, waarin de ober het menu van een gefileerde baarsstaart onder een dekschaal toelicht. De ober gaat steeds verder de diepte in. Na een minutieuze beschrijving van het gerecht op een lekkend bedje van – ik put nu eigen bron omdat ik niet heb meegeschreven – geroosterde krieltjes, gefrituurd radijs en gepofte rucola en zo voorts en zo verder, volgt zijn beschrijving van het katoen van het tafellaken, het tafelblad, de constructie van de Ikeatafel, de stalen poten die rusten op een vloer van laminaat terwijl daar weer onder een beschimmelde kelder huist. En verder gaat de ober, tot aan de palen die diep in het grondwater reiken om tenslotte in het pleistoceen te arriveren.

En zo volgen meer spitsvondige scènes. Sterk is de woedeaanval van de jonge vader van een tweeling die in razernij ontsteekt als de voormalige Dichter des Vaderlands Ramsey Nasr in De wereld draait door, naar aanleiding van de abdicatie van koningin Beatrix, een pathetisch lofdicht op hare majesteit aanheft.

De gehele voorstelling door neemt Wertheim herhaaldelijk achter zijn laptop plaats om te veinzen dat hij de voorstelling ter plekke bedenkt. De teksten die hij tikt, krijgen wij, publiek, op een groot achterdoek geprojecteerd. Het is een postmoderne manier van cabaret bedrijven. 

Toch stelde ‘Voor je het weet’ teleur omdat de (uitgekiende) vorm de inhoud dicteert, wat steeds meer ten koste gaat van het tempo en de spanning. De gedachte-experimenten, zoals die over de deadline, nopen tot nadenken, maar voor mij was de deadline na een klein uur wel bereikt.

 

April, 2013

UA-37394075-1