Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

Peter Heerschop en het kleine geluk

Peter Heerschop is in het cabarettrio Nuhr en toneelgroep De Ploeg nadrukkelijk aanwezig, net als in de cabaretprogramma’s die hij op tv maakte en als oud-captain in het RTL-familieprogramma ‘Ik hou van Holland’. Hij maakt moeiteloos contact met de zaal, is gevat en stelt zich kwetsbaar op, een kwetsbaarheid die in gezelschap van zijn kornuiten nog enigszins verhuld kan worden. Nu staat hij voor het eerst solo op toneel, met ‘Gelukszoekers’, die (in elk geval in de Hoornse schouwburg Het Park) een vrijwel volle zaal trekt (tot negenhonderd bezoekers).

Hij hield de boot altijd een beetje af, omdat hij zich prettig(er) voelt in de veilige bescherming van een vertrouwde groep, waarin je zwakke en kwetsbare kanten minder opvallen en je op een minder goede dag de luwte wat kan opzoeken. Het is eigenlijk verbazend dat ‘Gelukzoekers’ zijn eerste solo is. Tijdens de voorstelling die wij bezoeken, lijkt het alsof hij nooit anders gedaan heeft.

Op bekwame wijze weet hij het publiek meteen voor zich te winnen door dit na een verhalende inleiding als een gymleraar (wat hij in een ‘vorig leven’ was) een vragenlijst voor te leggen waarop het met voetgestamp kan antwoorden. Het is de opmaat voor een keur van verhalen, de een vermakelijker, sterker en geestiger dan de ander, waarin hij op zoek gaat naar ‘geluk’, of beter, naar het kleine geluk dat als een rode draad door de voorstelling loopt.

Hij haalt herinneringen op aan zijn jeugd in Bussum, aan zijn leraarschap en de mislukte ‘redding’ van een van zijn pupillen, zijn voetbalverleden en aan dat van het veteranenelftal met prominenten en aan zijn bekritiseerde en curieuze deelname aan ‘Ik hou van Holland’. Hoogtepunten vormen het hilarische verhaal over een doodziek konijn en dat over een vermeende hartaanval, waardoor hij in het ziekenhuis belandde maar ‘zichzelf’ en het gezinsgevoel ‘hervond’.

Bijzonder zijn deze verhalen misschien niet en sommige scènes zijn te lang uitgesponnen, missen spanning of hebben weinig om het lijf, zoals het meezingen met een lied van De Dijk, al zijn de moderne dansjes die hij zich heeft aangeleerd weer ontwapenend in hun onbeholpenheid.

Nergens schuurt het, nergens gaat het werkelijk de diepte in, maar Peter Heerschop komt ermee weg door de manier waarop hij ze vertelt, snel, snedig en innemend. Hij weet, ook in de grote zaal, een intieme sfeer te creëren en kleine huiselijke beslommeringen uit te vergroten tot universele kwesties die amuseren, ontroeren en soms aangrijpen.

 

Mei, 2013

 

UA-37394075-1