Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

Proenza Schouler, onafscheidelijke wonderkinderen

Lazaro Hernandez en Jack McCullough staan te boek als de wonderkinderen van de Amerikaanse modewereld. Filmsterren en de mode-elite zijn verzot op hun creaties. De Franse regisseur Loïc Prigent volgde het New Yorkse duo voor zijn serie ‘The day before’ over ontwerpers in de hectische aanloop naar een grote modeshow.

 

Zijn serie geeft een kijkje achter de schermen van de vluchtige wereld van de haute couture, waarin de belangen enorm zijn en veel geld omgaat. Hernandez en McCullough zijn twee ambitieuze ontwerpers, een soort Amerikaanse Viktor & Rolf, die het hart vormen van het kleine, eigenzinnige modehuis Proenza Schouler – spreek uit: Prowenza Skoeler. De naam is ontleend aan de meisjesnaam van hun moeders, die trouw elke show van hun zonen bijwonen.

 

Het modehuis was verwend. Alles wat de jongens aanraakten veranderde als bij koning Midas in goud. Totdat een lente-/zomercollectie werd gekraakt en de verkoop desastreus daalde. De mouwen moesten opgestroopt en de vraag is of ze er in economisch mindere tijden in slagen om het hoofd boven water te houden. In de documentaire is te zien hoe ze hun studio de laatste hand leggen aan hun herfst-/wintercollectie: kleding in een gecompliceerde en subtiele stijl, met een apart silhouet en modern classicistische uitstraling. En volgens de makers is ‘alles draagbaar’.

 

Zo pal voor de modeshow valt het met de paniek en opwinding op de werkvloer overigens reuze mee, of tegen. De jonge ontwerpers blijven betrekkelijk rustig, terwijl er in een klein etmaal nog veel moet gebeuren voordat een genadeloos publiek van klanten, kopers en investeerders de nieuwe collectie aan een kritisch oog zal onderwerpen.

 

EEN RANKE MANNEQUIN IN EEN FLUWELEN JURK

 

Een fluwelen jurk moet in allerijl versteld worden. Vier paar handen frunniken met spelden in het fluweel op de blote huid van de ranke mannequin die het als bevroren ondergaat. Maar ondanks de camera die op de vingers kijkt, valt de professionele manier op waarmee de stress wordt bedwongen. Opluchting is er als de show warm wordt onthaald en een lawine aan superlatieven over de ontwerpers en hun gevolg neerdaalt, alsof de klanten en kopers net zo opgelucht zijn.

 

Veelzeggend zijn de strakke, smalle gezichten van de mannequins die nóg slanker zo niet magerder tonen op hun imposante, soms plompe, soms sexy pumps met ijzingwekkend hoge hakken, waarop ze bewonderenswaardig moeiteloos over de catwalk schrijden.

 

Het filmportret concentreert zich sec op het creatieve werk achter de schermen, niet op de vaklieden zelf. Niets over hun achtergronden of drijfveren, niets over hun inspiratiebronnen, visie, ambities. Er wordt veel aan de interpretatie van de kijker overgelaten.

 

Gaandeweg blijkt hoe hecht de band is tussen de bewierookte ontwerpers. Of zoals Lazaro Hernandez, van Cubaanse afkomst, terloops over zijn partner Jack McCullough zegt:

 

,,We voelen elkaar perfect aan, het gaat bij ons allemaal heel organisch. Het is net of hij mijn andere helft is.”

 

Het zijn jongensachtige, charmante mannen die door hun medewerkers op handen worden gedragen. Een van de vaste naaisters noemt het duo even liefkozend als plagerig de ‘twin sisters’.

 

DE ONONTKOOMBARE ANNE WINTOUR

 

Op de valreep komt de onontkoombare Anne Wintour langs, de hoofdredactrice van het Amerikaanse tijdschrift Vogue, zo’n beetje de modebijbel. Ze mag vóór de officiële presentatie de nieuwe collectie komen inspecteren. Je ziet de medewerkers nog net niet sidderen, maar voelt de spanning. Het geeft aan hoe ver de machtige arm van deze ongekroonde modekeizerin reikt. Wintour komt de eer toe de wonderkinderen uit de New Yorkse modescene te hebben ontdekt. Maar die kennen haar reputatie. Ze weten dat wie ze gisteren prees morgen kan breken.

 

September, 2011

UA-37394075-1