Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

Rik Felderhof neemt afscheid van ‘Villa’

In de laatste aflevering van NCRV’s Villa Felderhof zijn de rollen omgedraaid. Joris Linssen neemt de regie over en speelt voor gastheer. Rik Felderhof is de laatste gast in zijn ‘eigen’ mediterrane landhuis, een overigens gehuurde villa van een Frans echtpaar uit Parijs, dat wereldwijd huizen bezit. ,,De eigenares zei tegen mij: u heeft hier vaker gewoond dan wij.”

 

‘Ik speel liefst verstoppertje’

 

De NCRV stopt uit financiële overwegingen na veertien jaar met het kijkcijferkanon en daarmee nemen we (voorlopig) afscheid van hét gezicht ervan, Rik Felderhof. Het format dat hij indertijd voor zijn Villa bedacht, was even eenvoudig als gewiekst: twee bekende Nederlanders logeren enkele dagen bij hem in een villa aan de Côte d’Azur. Ze dwalen door het landhuis, wandelen in de idyllische omgeving, poedelen in het zwembad, bereiden samen het eten, schilderen in de tuin om de kunstenaar in zichzelf naar boven te halen en praten onder een parasol op het terras vaak aan de hand van foto’s over hun jeugd en hun carrière.

,,We voelden toen meteen, dit is een goede formule, mensen die in badjassen rondlopen in je eigen huis. Het geeft het idee van echt logeren,” zegt de programmamaker die begon als radiomaker en zijn tv-carrière indertijd bij de NCRV startte met De Stoel, waarin ,,bijzondere mensen met een levensvisie, à la Joris’ Showroom, mochten vertellen over hun leven”. Inderdaad, een gouden formule, al was de ene gast de andere niet. De uitgelaten en lollige Paul de Leeuw leverde een heel andere uitzending op dan musicalactrice en presentatrice Chantal Janzen, die vooral lief gevonden wilde worden, terwijl ze elders juist pittig en gevat uit de hoek kan komen.

 

‘Ik ben hun gastheer. Ik wil juist heel aardig voor ze zijn.’

 

Felderhof gedroeg zich als een goede gastheer, die zijn gasten nooit het vuur na aan de schenen legde. Die intentie had hij ook niet, zegt hij tegen Linssen. In Villa Felderhof, waar Felderhof in al die jaren bijna tweehonderd gasten ontving, stond het ‘Villa-gevoel’ voorop: ‘la dolce vita’, het goede leven, in de zin van genieten van lekker eten, maar ook met elkaar op ontspannen wijze praten. Hij had er wel moeite mee dat de kijkcijfers steeds belangrijker werden, bekent hij. Het verzoek om wat ‘harder of feller’ te zijn, legde hij naast zich neer: ,,Ik zei: het is geen actualiteitenprogramma. Ik ben hun gastheer. Ik wil juist heel aardig voor ze zijn. Onderuit schoppen doe ik niet. Dat doen ze wel elders.”

Er is wel beweerd dat Felderhofs manier van interviewen zo bedrieglijk eenvoudig is dat zijn gasten als vanzelf loskomen. Bij de meeste BN’ers, te gast aan de Côte d’Azur, was dat beslist het geval. Een paar goedgemikte vragen en de woorden stroomden, al waren sommigen van zichzelf al een flapuit. Bij de schrijvers, die hij uitnodigde op zijn verblijf in Tanzania, zo’n beetje aan de voet van Kilimanjaro, ging hem dat minder soepel af. Misschien had hij de schrijvers beter kunnen vragen naar wat hen drijft in plaats van al te zeer in hun jeugd te blijven hangen.

Felderhof – zorgvuldig gesteven overhemd, gleufhoed parmantig op het hoofd, gebronsd gelaat – verstond in zijn Villa de kunst om zijn gasten op hun gemak te stellen, te fêteren en desnoods te flemen. Jeugdfoto’s, de oogstrelende omgeving en luxe deden de rest om de meest weerspannige BN’er zacht en week te maken. Felderhof was daardoor voor sommigen een zijige sok. Voor anderen was hij in de Villa de ideale gastheer met zijn nonchalante charme die menig kijker liet dromen van luxe, alsof deze zelf in de watten werd gelegd.

 

‘Je vader is je vader. Hij moet sterker zijn.’

 

Tegenover Linssen praat Felderhof over zijn onbekommerde jeugd. Hij spreekt met respect over zijn vader, een radioman, die onder anderen prins Bernhard mocht interviewen. Zoon Rik had de prins jaren later zelf ook te gast, in Afrika. Maar dat was niet hetzelfde, vindt hij. ,,Ik kan nooit op gelijke hoogte komen met mijn vader. Hij was van een andere orde. Ik wil ook niet net zo goed of beter zijn dan mijn vader. Je vader is je vader. Hij moet sterker zijn.”

Hij vertelt openhartig en tegelijk ingehouden over zijn twee kinderen, zijn pijnlijke echtscheiding, over succes en roem (‘als je tot in de bosjes toe gevolgd wordt omdat je met een leuke vriendin uit eten gaat, is dat echt naar’). En over zijn moeder, die in zijn armen is gestorven. ,,Het is heel bijzonder dat je moeder die van jou bevalt, van wie je je eerste ademtocht ontvangt, aan jou haar laatste ademtocht geeft.”

Felderhof blijkt als gast in eigen huis vooral een gereserveerde man, die wel wil aanraken, maar liever niet zelf aangeraakt wil worden. Die hoed vormt geen schild, zegt hij, al geeft hij toe dat hij wel ‘een beetje verstoppertje’ speelt. ,,Ik heb de neiging om mezelf terug te trekken of aan de zijlijn mijn werk te doen. Ook op een feestje zit ik liever aan de zijkant mensen te observeren.”

 

‘Ik was een beetje vergeten hoe het gras ruikt.’

 

Het gesprek wordt geregeld onderbroken door beelden van veertien jaar Villa Felderhof. Te beginnen met Bart de Graaff en Caroline Kaart. Sommige afleveringen van Villa Felderhof zijn legendarisch, zoals die met een vissende André Hazes uit 2001 en die met Herman Brood en majoor Bosshardt uit 1996. We zien hoe de majoor ’s middags om kwart over twaalf op Broods deur klopt en vraagt: ‘Herman, besta je nog?’ En hoe de majoor later, als Brood in bad zit, de verbrande rug van de ruige rocker sopt. Opmerkelijk is ook de uitzending uit 1997 met Pim Fortuyn. Hij was nog niet zo bekend, maar wel al heel uitgesproken. Op de vraag hoe hij herinnerd wilde worden, antwoordde Fortuyn: ,,Niet als een aardige man, maar als een lastige, betrokken man die stond voor zijn zaak.” Felderhof zelf kijkt vooral met ‘warme gevoelens’ terug naar de aflevering met dieetgoeroe Sonja Bakker, met wie hij bekent een speciale klik te hebben.

Aan het slot lopen Felderhof en Linssen over een begraafplaats met uitzicht op de Middellandse Zee. Felderhof mijmert over zijn eigen einde en erkent dat hij de laatste jaren zó met zijn werk bezig was dat andere dingen erbij inschoten. ,,Ik was een beetje vergeten hoe het gras ruikt. Dat hoop ik nu in te halen.”

 

December, 2010

 

UA-37394075-1