Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

Rouwbeklag

Heb je nog iets van het rouwbeklag in Thailand meegekregen? Ze trekken daar rustig een jaar uit om te treuren bij het verscheiden van hun geliefde vorst. Koffie?’

Dat is belachelijk lang. Nee, doe mij maar thee.’

Wij houden het liever bij een paar dagen en dan wordt van ons verwacht dat je, groot verdriet of niet, na een paar weken weer de oude bent en op het werk niet teveel over je pijn of verdriet klaagt, want het leven gaat door. Je zet de tijd niet stil. Wat dat betreft doen ze het in Thailand beter, nu ja, anders, tenminste bij hun koning.’

De manier waarop ze daar massaal rouwen, neemt hysterische vormen aan.’

De mens is een hysterisch wezen. De ene keer uit hij dat krijsend en gillend, kijk maar de uitzinnige fans van pop- of filmsterren. De andere keer doet hij dat beheerst en ingetogen, zoals bij de dood van een geliefde koning.’

Het lijkt op gedresseerd rouwbeklag.’

De mens is een getemd dier en tegelijk een sociaal wezen dat zich aanpast aan de groep. Anders zou hij verstoten worden. Zodra hij om welke reden dan ook de kooi verlaat, of ontsnapt, kan hij vreemde bokkensprongen maken. Als in een menigte iemand schreeuwt, van schrik, angst of woede, nemen anderen dat gemakkelijk over. Bij rouwbeklag zie je eenzelfde reflex. Zodra de een begint te huilen, krijgt de ander het te kwaad. Als iemand naast me gaapt, ben ik ook verkocht.’

Ik weet niet of het zo simpel ligt. Aan volksverdriet moet meer ten grondslag liggen.’

Beroemde of bekende mensen die sterven, kunnen een sterke emotie oproepen. Ze herinneren ons, misschien nog meer dan de dood van een naaste, aan onze eigen sterfelijkheid. Het herinnert ons eraan dat ook degenen van wie we ons moeilijk kunnen voorstellen dat ze er ooit niet meer zullen zijn op een dag zullen sterven. Als zij vertrekken, komt er een einde aan een tijdperk.’

Dat verklaart nog niet dat massale volksverdriet. Wij vinden dat toch raar. Onvoorstelbaar dat wij zo zouden rouwen om een gestorven lid van de koninklijke familie.’

Bij koninklijke begrafenissen, zoals bij die van prinses Juliana en ook bij Bernard, zag ik huilende mensen. Bij de dood van prins Claus was het verdriet nóg groter.’

Maar die was dan ook zéér geliefd.’

Wat we van hem wisten en zagen, was voldoende om hem geliefd te maken. Ik weet niet of dat voor de Thaise vorst ook gold, die bleef onaanraakbaar. De mythe van de haast godgelijke koning hebben ze daar meer dan een halve eeuw in stand weten te houden. Als iemand een leven lang in je buurt was, al was het maar uit naam of op een portret, en je weet van kinds af aan niet beter dan dat zo iemand bijzonder is, is het zeker in dat soort culturen moeilijk, zo niet onmogelijk, om niet mee te doen, laat staan om daar kritiek op te hebben of openlijk afstand van te nemen.’

Het is eng, zulk massaal rouwvertoon.’

Het volk is misschien verweesd, maar het is te gemakkelijk om een land van zeventig miljoen zielen als verdwaasd weg te zetten. Al zullen er beslist lieden van de junta zijn die misbruik van de situatie maken.’

Het blijft beangstigend. Je zou amper nog naar Thailand op vakantie durven. Eén kritische noot en je zit daar de rest van je leven weg te kwijnen.’

Lijkt me een tikje overdreven. Goed mogelijk dat zij onze manier van leven op sommige punten beangstigend vinden. Kan ik je een lange vinger offreren?’

Toe maar. Jij pakt uit! Heb je iets te vieren?’

Je moet af en toe de vinger opsteken als je iets op het hart hebt.’

Ik heb geen vragen. Ik zal hem in mijn thee soppen.’

(31 oktober 2016)

UA-37394075-1