Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

Strafpleiter Inez Weski, een pitbull in toga

Koolzwarte ogen, sluik zwart haar. Ze draagt vrijwel altijd zwart en grote ringen met drakenkoppen aan haar vingers. Het is strafpleiter mr. Inez Natalie Weski ten voeten uit. Een workaholic die gespecialiseerd is in grote (internationale) strafzaken en grossiert in vrijspraken. KRO’s Profiel portretteert deze toegewijde doorbijter in ‘Een pitbull in toga’, zoals de documentaire van Jos Slats is gedoopt.

 

Bij het grote publiek is Inez Weski bekend als ‘de advocate met die zwarte ogen’ die niet alleen in de rechtszaal maar desnoods ook publiekelijk, zoals in De Wereld Draait Door of bij Pauw & Witteman, haar cliënten komt verdedigen. Ook in dit filmportret neemt ze geen blad voor de mond, hoewel ze op al te persoonlijke vragen niet ingaat.

Ze ziet er gothic uit, maar volgens haar zoon en tevens advocaat Guy Weski heeft ze daar niets mee. ,,Volgens mij heeft ze een cd’tje van dat genre muziek nog nooit aangeraakt in haar leven.” Afstandelijk en gesloten is ze volgens hem evenmin. ,,Als je met haar praat is ze juist heel open en ontspannen en vrij. Maakt grappen.”

 

Dossierkennis

 

Zijn moeder wordt geroemd om haar grote dossierkennis. Ze is recht door zee en laat zich niet van de wijs brengen. In de eredivisie van de Nederlandse strafadvocatuur, die wordt gedomineerd door mannen met grote ego’s, is ze een vreemde eend in de bijt. Internationale strafzaken zijn haar specialiteit. Als een archeoloog graaft ze in dikke dossiers naar ongerijmdheden en tegenstrijdigheden.

En ze maakt er geen geheim van dat ze 400 euro per uur vraagt, inclusief btw. Een tarief dat ze al een poosje hanteert: ,,Je kunt wel zeggen, we gaan weer omhoog, maar het is mooi zo.” Volgens haar zus, advocate Miriam Weski, met wie ze een familiebedrijf (Weski Heinrici Advocaten) heeft, is geld niet wat haar drijft: ,,Het hoort er wel bij, maar het is niet waar ze het voor doet.”

 

,,Ik at de hele boekenkast leeg. Grote brede verhalen met grote emoties.”

 

Inez Weski (1955), geboren in Rotterdam, was als de jongste uit een gezin van vijf kinderen al een buitenbeentje. Ze overstemde iedereen, zegt haar zus. En waar leeftijdgenoten Jip & Janneke lazen, verslond zij op haar achtste (!), bezweert ze – en het lijkt zonder snoeverij – met rode oortjes Dostojevski.

,,En nóg meer Grote Russen. Ik las alles, eigenlijk. Ik at de hele boekenkast leeg. Grote brede verhalen met grote emoties.” Ze wilde archeoloog of kunstschilder worden, maar koos uiteindelijk voor de ‘saaie studie rechten’. ,,Wat ik doe is een mooie combinatie van filosofie, abstract denken en de mens,” vat ze samen.

 

In ‘Pitbull in toga’ kom je in betrekkelijk korte tijd veel van mr. Inez Weski te weten. Dat ze niet rookt, drinkt en slikt, maar wel verslaafd is aan haar werk. Behalve de strafpleiter komen mensen uit haar directe omgeving in het filmportret aan het woord die de indruk bevestigen van een workaholic die zich ook op vakantie in de bloedhitte terugtrekt om in een stiltekamertje aan een pleitnota te werken. ,,Als je dit werk goed wilt doen moet je het voor honderd procent doen,” zegt Weski daar zelf over. ,,Dat kan niet half of in deeltijd.”

 

Weski wordt gedreven vanuit ,,een fundamenteel wantrouwen of een fundamentele wens om vrij te zijn.”

 

Wat haar werkelijk drijft komt gaandeweg aan het licht. Ze kan niet aanzien hoe sommigen door anderen worden overheerst. Waar dat gevoel vandaan komt? ,,Misschien uit een fundamenteel wantrouwen of een fundamentele wens om vrij te zijn.” Daarnaast groeit haar weerzin tegen de bemoeizucht van de overheid en de manier waarop de privacy van de burger stap voor stap wordt ingeperkt.

 

Profiel, aflevering ‘Pitbull in toga’, KRO.

 

Oktober, 2011

UA-37394075-1