Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

Susan Visser: ‘Niemand gaat ongeschonden door het leven’

Actrice Susan Visser is vooral bekend als de wufte en gevaarlijke beeldhouwster Anouk Verschuur uit ‘Gooische vrouwen’, de succesvolle tv-serie waarvan voorjaar 2011 de gelijknamige film uitkwam. Maar ze is op meer fronten actief. Ze schittert zowel in de film als op het toneel. ,,Het is heerlijk om extreme personages te spelen waarmee ik kan uitpakken.”

 

In ‘Richting West’ van Nicole van Kilsdonk speelt ze Claire, een gescheiden, maar stoere moeder die een hectisch bestaan leidt. Op het toneel spreekt haar rol als drankzuchtige moeder in de theaterhit ‘Dat smoel’ zeer tot de verbeelding. Bij Het Nationale Toneel in Den Haag heeft ze die moederrol nu hernomen. Kort daarvoor stond ze op de set van ‘Tape’.

 

Maar hoe druk ze het ook heeft, de afwisseling van film, tv en toneel bevalt haar uitstekend.

 

,,Wat ik te gek vind, is dat je als actrice in Nederland in verschillende genres kan staan,” vertelt ze in een café in het Amsterdamse Vondelpark. ,,Tenminste, als je boft en als het op je pad komt. Er is geen hokjesgeest. Je kunt op televisie komen en op toneel en in speelfilms staan. Dat is het leukst, die afwisseling.”

 

VAN BUITEN HARD, VANBINNEN TEDER

‘Dat smoel’ (‘That face’) is een even schokkend als sereen stuk: van buiten hard, vanbinnen teder. Het is een psychologisch drama van de Engelse Polly Stenham, die negentien was toen ze het schreef. Het is een zogeheten ‘hard hitting play’ over een asociaal milieu, en snijdt een actueel onderwerp aan. Visser speelt een drankverslaafde moeder met twee kinderen. De zoon is 18, de dochter 16. De dochter zit op kostschool, de zoon heeft min of meer de vaderrol op zich genomen, aangezien de vader in Hongkong aan een tweede leg is begonnen. De zoon, gespeeld door Tim Murck (‘Spangas’), is een moederskind dat zonder haar niet kan leven. Als de vader terugkeert om orde op zaken te stellen breekt de hel los.

 

,,Het stuk gaat heel erg over het nemen van verantwoordelijkheid door ouders, of eigenlijk de afwezigheid daarvan. En wat dat met de kinderen doet. De vader is na de scheiding gewoon weggegaan en heeft die kinderen bij een zieke moeder achterlaten. Dat gaat nogal ver. De schrijfster is, heb ik begrepen uit interviews, gefascineerd door het thema van ouders die het laten afweten en door kinderen die het zelf maar moeten zien te rooien.”

 

Regisseur en acteur Jaap Spijkers, die Faust speelt in de gelijknamige voorstelling van Het Nationale Toneel, had haar voor de rol benaderd.

 

,,Ik ben twee keer eerder door een acteur geregisseerd. Eén keer door Rik Launspach, op de toneelschool, en één keer door Mark Rietman, in ‘Requiem voor een zwaargewicht’. Dat waren bijzondere ervaringen. Het zijn hele goeie acteurs die met heel veel ervaring precies weten hoe het met spelen werkt. Ze begrijpen het proces. Ook als je erg loopt te zoeken. Jaap bijvoorbeeld snapt dat je niet gelijk op het resultaat zit waar je wilt zijn. Met hem kun je samen lekker zoeken. Hij speelt ook echt mee. Bij de repetities gaat hij er helemaal in op. Holt het toneel op en doet even de moeder die ik speel. Wat hij dan ook meteen briljant doet.”

 

OP DE RAND VAN DE WAANZIN

Haar rol van de moeder die met haar zoon op de rand van de waanzin balanceert, is alom geprezen. Hoe is het om, zelf moeder van twee kinderen, zo’n vrouw te spelen?

 

,,Het is héérlijk. Ik weet nog dat we net waren begonnen. Ik dacht: O, misschien word ik hier wel heel erg ongelukkig van om dit elke avond te spelen. Maar uiteindelijk is het juist hartstikke leuk. Het is heerlijk om personages te spelen waarmee ik kan uitpakken, die van die extreme dingen meemaken, zoals Martha in ‘Dat smoel’. Anouk is vergeleken met haar veel minder extreem. Zij is ook geen goede moeder, maar ze heeft het toch beter voor mekaar dan Martha. Je kunt ook beter Anouk als moeder hebben dan Martha.”

 

Over moeders gesproken. Ook in ‘Richting West’ speelt ze een (gescheiden) moeder, Claire.

 

,,Ja, dat heb je dan hè? Wat Claire interessant maakt is dat ze ook een kind heeft, waardoor ze verbonden blijft met die vreselijke echtgenoot. Als je geen kinderen hebt en gaat scheiden, hoef je elkaar nooit meer te zien. In drama gaat het altijd over intermenselijke relaties, waarmee iets aan de hand is. In goed drama moet je bijvoorbeeld leren omgaan met iemand bij wie je eigenlijk niet meer wilt zijn.”

 

WAAROM REAGEREN MENSEN ZOALS ZE REAGEREN

Wat Susan Visser fascineert in acteren is ‘te onderzoeken waarom mensen reageren zoals reageren’.

 

,,Waarom ze de keuzes maken die ze maken, hoe ze het hoofd boven water proberen te houden in de heftige en extreme situaties waarin ze terechtkomen. Je krijgt zo’n mededogen met die mensen, hun geworstel, dat klein menselijk leed. Dat maken we zelf ook mee. Niemand gaat ongeschonden door het leven. De vraag is wat je ermee doet en hoe je ermee omgaat. Dat is wat je onderzoekt als je speelt. Ook bij Anouk. Dat vind ik interessant aan acteren. En interessant aan het leven. Hoe iedereen dat doet, leven.”

 

,,Ik hou van gesprekken, ook met mensen die je nog niet zo lang kent. Dat is zo leuk aan het werken met acteurs. Met hen ga je heel snel de diepte in. Je begint met het ontrafelen van een script en naar aanleiding daarvan ga je het met elkaar over heel veel dingen hebben. Ik kan me voorstellen dat je in andere vakken veel meer een muur om je heen optrekt. Dat is in sommige gevallen ook raadzaam, denk ik, omdat het je alleen maar in de weg zou zitten als je allerlei diepere dingen met elkaar zou delen.”

 

STIJF VAN DE ADRENALINE

Sommige acteurs worden liever niet door het publiek aangesproken. Susan Visser heeft daar geen moeite mee.

 

,,Als ik na het spelen in de foyer nog wat ga drinken, ontmoet ik gelijk publiek. Je staat nog helemaal stijf van de adrenaline. De mensen zitten ook nog helemaal ín het stuk. Dan krijg je heel directe reacties. Heel anders dan op tv. Dan hoor je het de volgende dag op straat wel, maar dat is minder direct. Laatst werd ‘Amazones’ weer uitgezonden. Ik wist helemaal niet dat-ie op televisie was. Kreeg meteen heel veel reacties. Vervelend? Nee, helemaal niet. Mensen spreken je alleen aan als ze je een compliment willen geven. Ik heb eigenlijk nooit dat ze naar me toekomen en zeggen dat ze het helemaal niks vonden. Gelukkig niet. (Lacht hartelijk.) Er zijn misschien wel mensen die dat denken, maar dat zeggen ze niet. Nee, ik vind het niet belastend als mensen me herkennen. Helemaal niet.”

 

Voorstelling ‘Dat smoel’ door het Nationale Toneel. Tekst: Polly Stenham. Vertaling: Tom Kleijn. Regie: Jaap Spijkers. Met Susan Visser, Tim Murck, Jobst Schnibbe, Roos Eijmers en Anne Rats. Vanaf donderdag 17 februari, Nationale Toneel Gebouw, Den Haag. Daarna tournee langs de Nederlandse theaters t/m 29 april. www.nationaletoneel.nl

 

Susan Visser in kort bestek

 

Susan Visser (Rotterdam, 1965) speelde in uiteenlopende tv-series, films en toneelstukken. In de jaren negentig kreeg ze terwijl ze nog studeerde aan de Toneelschool in Amsterdam een rol in de comedyserie ‘In de Vlaamsche pot’. Later volgden rollen in series als ‘Baantjer’ en ‘Spangen’. Ze is vooral bekend van haar rol als Anouk Verschuur in de komische dramaserie ‘Gooische vrouwen’. Ze kreeg een Gouden Kalf-nominatie in 2005 voor de film ‘Amazones’. Ze speelt de hoofdrol in de film ‘Richting West’ en in de theaterhit ‘Dat smoel’. Ze was getrouwd met de in 2007 overleden acteur Roef Ragas, met wie ze twee kinderen heeft.

 

April, 2011

UA-37394075-1