Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

Van bankier tot bedelaar

De Franse acteur Denis Lavant speelde jaren geleden zware rollen in zware films van Leos Carax. Hij is bij dezelfde filmer in diens comebackfilm ‘Holy motors’ te zien in liefst elf verschillende rollen. Een surrealistische film die is geroemd en geprezen, vooral door filmcritici die serieus genomen willen worden en de film tot een van de beste van 2012 uitriepen. Onbegrijpelijk.

Ik kon mijn ogen er nauwelijks bij open houden en dat lag niet aan vermoeidheid, slaaptekort of spiritualiën. Het is zoals ik had verwacht een aparte film die je moet ondergáán. Volgens de critici dan. Zoals je een schitterende zonsondergang aan zee moet ondergaan. En niet, tenminste, dat mag ik hopen, zoals een aap naar een plaatjesboek kijkt.

Lavant laat zich in zijn onbestemde maskerade door zijn chauffeuse Céline een etmaal achtereen in een luxueuze witte stretchlimo door Parijs rijden. Hij werkt keurig een mysterieuze agenda af, bijgehouden door Céline. Hij verkleedt zich op de achterbank, de ene keer relaxed, de andere keer gespannen, van bankier in een bedelaar, van een ninja in een stervende oom, van een moordenaar in een slachtoffer.

Steeds zien we nadrukkelijk dat het allemaal rollen zijn die hij speelt. Maar wat wil Carax met deze freakshow zeggen? Dat schijn en werkelijkheid door elkaar lopen? Dat we allemaal rollen spelen, niet één maar talloze? Dat mens en machine elkaars rol overnemen? Het is een wonderlijke, soms adembenemende maar meestal hinderlijke en irritante mozaïek van genres en stijlen. De ene keer animatie, dan videoclip, thriller, filmhuisdrama, tragedie, klucht, noem maar op. Die veelvormigheid maakt de film uiteindelijk vormeloos.

Prachtig is, toegegeven, wel het opzwepende orkest dat in een stoet van Jeroen Bosch, aangevoerd en aangevuurd door de accordeon, door een lege kathedraal trekt. Maar verder? Ik zocht aanknopingspunten, associeerde wat af, maar bleef met lege handen staan. Erger nog, voelde me voor de gek gehouden. Aan het slot zweeft een ijl tapijt van mooie klanken langs. Tot ‘pratende’ limousines de film definitief om zeep helpen.

 

December, 2012

 

UA-37394075-1