Nico de Boer Teksten

Nico de Boer Teksten

Beweeg over de plank met de pijltjes op het toetsenbord, of zoek direct op een titel of auteur:

Will van Kralingen 1951-2012 Een gepassioneerd actrice vol twijfels

Will van Kralingen was een veelzijdig en gepassioneerd actrice voor wie theater een feest moest zijn. Toneel was haar grote liefde, maar daarnaast was ze geregeld op tv en in films te zien.

Ze was een frêle verschijning, die op het toneel langer oogde dan ze in werkelijkheid was. De helblonde actrice met ’de meest welsprekende benen van het Nederlandse toneel’ werd – tot haar eigen afschuw – gezien als een van ’s lands aantrekkelijkste actrices. Dat had beslist ook te maken met de jeugdige uitstraling die ze op het toneel bleef houden, alsof de tijd geen vat op haar had. Ze wekte daarnaast een zelfverzekerde indruk. Maar dat was schijn. Hoe geprezen en gelauwerd de actrice ook was, ze bleef lang onzeker over haar spel en talent.

Vlak voor een première was ze misselijk van angst. Eenmaal op het toneel vielen alle spanningen weg, maar het duurde lang voor ze over haar angst heen was en kon zeggen: ,,Acteren is een betaalde hobby van mij.’’ Toen ze monologen speelde – ‘Else’ van Arthur Schnitzler en ‘De vrouwen van Picasso’ – ontdekte ze dat het publiek van haar hield. ,,Dat was een warm bad’’, zei ze daarover, ,,zeker voor een onzeker dier als ik.’’

Willemina (Will) van Kralingen werd op 1 oktober 1951 in Nijmegen geboren in een gezin van vier kinderen. Haar vader was leraar Frans. Een van haar zussen is operazangeres Miranda van Kralingen. Al op jonge leeftijd had ze iets met toneelspelen. Die passie bleef. In 1978 studeerde ze af aan de toneelschool in Amsterdam. Ze sloot zich aan bij toneelgroep De Appel van Erik Vos en stapte in 1988 over naar het net opgerichte Nationale Toneel in Den Haag. Ze speelde in uiteenlopende rollen in stukken van onder anderen Shakespeare, Tsjechov, Ibsen, Bergman en Albee. Ze speelde net zo gemakkelijk een gekwelde dame in ‘Kentering van een huwelijk’ in de toneelbewerking van Márai’s gelijknamige roman, als de grofgebekte Martha in de zwarte huwelijksklassieker ‘Wie is er bang voor Virginia Wolf’ van Albee. ,,Ik vond het hartstikke leuk dat ik als vrij fragiel type, aan de buitenkant dan, die rol mocht spelen. Het is soms ook heerlijk om in kleine kring ineens grove taal uit te slaan. En dat uit Will d’r mond, is dan de reactie, dat kán gewoon niet! O, nee? Dat kan wél!’’

Indrukwekkend was in 2007 haar rol als de meedogenloze koningin Elisabeth van Engeland in Schillers klassieke tragedie ‘Maria Stuart’. Het stuk, geregisseerd door haar toneelvader Erik Vos, kreeg een prijzende pers en een enthousiast publiek. Ze ontving voor die rol de Theo d’Or, de prijs voor de beste actrice.

Maar ook voor het lichtere genre draaide ze haar hand niet om. Theater, vond ze, moest een feest zijn. ,,De mensen moeten niet met een verslagen gevoel naar huis. Ontroeren mag wel.’’ Na een voorstelling zocht ze dikwijls contact met het publiek. ,,Het is leuk om de mensen te spreken en hun reacties te horen, want daar doe je het toch voor?’’

Van Kralingen was ook te zien in populaire tv-series als ‘De zomer van ‘45’ en ‘Het wassende water’, en in de politieserie ‘Flikken Maastricht’. In het kostuumdrama ‘Belle van Zuylen’ was de rol van de rebelse en beminnelijke achttiende-eeuwse schrijfster haar op het lijf geschreven.

Film was een andere passie van haar. Ze speelde in films als ‘Havinck’ en ‘Wilde mossels’, waarvoor ze beide keren een Gouden Kalf ontving. Toch was ze minder vaak in de bioscoop te zien dan ze had gewenst. ,,Als je het druk hebt in mijn vak en je hebt kinderen, kun je wel tegen van alles ja zeggen, maar dan kom je helemaal niet meer thuis’’, zei de actrice, die gehuwd was geweest met acteur en regisseur Eric Schneider, een relatie had met de Canadese acteur David Pallfy en getrouwd was met toneel- en filmproducent Pim Wallis de Vries. Ze had twee zonen, Olivier en Beau-Benjamin.

Gebrek aan zelfvertrouwen en moed, zei ze, was er de oorzaak van dat ze een mogelijke carrière in het buitenland had laten schieten. Zo was ze niet ingegaan op een invitatie van de beroemde filmmaker Stanley Kubrick. De laatste jaren deed ze alleen nog wat ze leuk vond en voelde ,,innerlijke rust’’. In het voorjaar van 2008 speelde ze de vrouw van een terminale patiënt in ‘De goede dood’, een tragikomedie over euthanasie. „Het is toch raar om te weten dat je doodgaat en dat dit niet tegen te houden is’’, zei ze over deze aangrijpende voorstelling. ,,Maar wie weet hoe je zelf reageert in zo’n situatie?’’

 

November, 2012

UA-37394075-1